petersbike.web-log.nl

Welkom op m'n web-log. Lees hier al m'n fietsverhalen.

Tot ziens, Peter.

Op een oude fiets moet je het leren.

Maar ja, inmiddels ken ik het kunstje wel. Die oude fiets is aan vervanging toe, want deze oude bok lust wel een groen blaadje….


Genoeg dubbelzinnigheid. Mijn Giant XTC SE2 mountainbike loopt al bijna tegen de leeftijd van 7 jaar aan. En met een dikke 7000 echte ATB km’s op de teller begint alles aan vervanging toe te raken.
Het achterwiel is slecht, de slagen kan de fietsenmaker er niet meer goed uit krijgen, ruimte op de pendalen, remhandels en voor derailleur. Ook is deze krom na een onschuldig valpartijtje tijdens NH-mooiste.
Ketting en tandwielen moeten nodig vervangen worden en vandaag vloog mijn zadel weer steeds los. Vastzetten hielp maar even.

Genoeg frustraties dus tijdens het afraffelen van mijn rondje Schoorl.
42:27 en 43:38, dat moet toch veel sneller kunnen op een parkoers dat er piekfijn bij lag als vandaag?
In de koopgids van maandblad Fiets die afgelopen week op de mat dreunde zag ik een mooie Cube AMS Comp. En ook de Giant Anhem X3 waar ik al op test heb gereden staat hoog op mijn lijstje.
Nog maar even centjes tellen en dan maar eens langs de fietsenmaker want er moet toch wat gaan veranderen.

ATB + 32 = 195 km
7204

Het blijft winteren

Een echte winter. Niet iedereen is daar even blij mee. Maar het is nu eenmaal zo, wij stervelingen kunnen daar weinig aan veranderen. Dus wat doe je op zondagochtend als het van vrijdag op zaterdag opnieuw heeft gesneeuwd? Juist je kleedt je warm aan en pakt de fiets voor een rondje Schoorl.(Alfons ik ging er met de auto heen hoor.)
Onderweg merkte ik het nieuwe strooibeleid van de provincie Noord Holland al. Alleen drukke wegen worden gestrooid. De linkerbaan op de A9 en de ring van Alkmaar waren gewoon nog wit.
Met mijn zomerbandjes durfde ik daar niet in te sturen. Maar de wegen in Bergen waren redelijk schoon.
Auto van de fiets, helm op en naar het parkoers. Op de fietspaden was de smeltende sneeuw weer aangevroren. Goed oppassen dus, want dat is glad.

Het ATB parkoers van Schoorl was goed te fietsen. 90% van tracks waren wit maar zolang je het spoor volgt is er niets aan de hand. Enkel de afdaling van de Nok vreesde ik een beetje. Maar een renner die ik sprak voordat ik mijn rondje begon verzekerde me dat de Nok nog redelijk goed te doen was. De verse sneeuw over de bevroren ondergrond zou je juist wat extra grip geven.
Echter toen ik 43 minuten later de afdaling inzette zag ik dat alle losse sneeuw al weg geremd was en dat de ijzige ondergrond naar boven kwam. 2 Renners voor me konden met blokkerende wielen ter nauwer nood een boom ontwijken. Ik deed het slimmer, wel remmen maar de wielen niet laten blokkeren. Zo houdt je controle en kan je nog wel om de bomen heen sturen, al ging ik wel wat hard.

Tijdens de 2e ronde merkte ik dat de sneeuw al wat begon te smelten. Vooral op plekken waar “veel” lag werd het papperig en daardoor juist glad. De beklimming van de Zwarte Blink kwam ik niet eens op. Mijn achterwiel kon geen grip krijgen op de smeltende sneeuw, dus ik moest er af. Dit wetend stuurde ik bij de overige beklimmingen een beetje uit het aangereden spoor om zo nog grip te houden in de aangevroren sneeuw. De Nok ging weer goed, maar ik deed hem toch iets minder snel dan de 1e ronde. Bomen koppen is niet mijn hobby. Zelfs niet met een helm op.

Vanwege de sneeuw geen top tijden vandaag:
1e ronde in 45:23
2e ronde in 46:46

ATB + 33 = 163 km
7172

Kachels aan

Buiten is het -10, binnen snort de kachel. Winter.
Maar m’n verbazing was groot toen ik gisteravond tussen de spinfietsen in ons sporthonk een straalkachel zag staan.
“Die is voor de leiding”, vertelde drill-instructor Rob ons. “dat ie niet bevriest”.
De waterleiding bedoelde Rob.
Ik ben toch zo ver mogelijk van de kachel vandaan gaan zitten. Extra warmtebronnen heb ik niet nodig tijdens het spinnen.
Heb het snel al warm genoeg.
Rob had weer een fijn programma in elkaar geknutseld, en speciaal voor de koude winteravonden “de Troika” van Doctorandus P. toegevoegd.
Een heel snel nummer waarbij we elk couplet uit het zadel moesten. Au.
Rob sluit de avond altijd af met het ultieme spinning nummer “God is a DJ” van Faithless. 7 minuut 54 lekker stampen.
Lekker hoor. De koude winteravond was snel vergeten.

Winterwonderland

Zijn jullie de sneeuw al zat? Ik niet hoor, al is het in het verkeer wat lastig soms. Maar lang leve de VPN tunnels. Dan hoef je helemaal de deur niet uit om te werken.
Vanmorgen was ik dus dan ook blij verrast met het verse pak sneeuw dat hier gevallen was. Gisterenavond sneeuwde het al maar nog niet zo fanatiek. Vanmorgen daar in tegen lag er zeker zo’n 10 tot 15 cm.
Omdat de toertocht in Alkmaar al af gelast was vanwege, zoals gisteren vóór de nieuwe sneeuwval op de website stond, de nog velen stukken waar het ijs niet weg is en de paden spekglad zijn, toog ik vanmorgen naar het Noord Hollands duingebied.
5 km fietsen en ik ben er. Het fietspad er naar toe was netjes schoongeborsteld, klasse gemeente Uitgeest. Maar in duin lag natuurlijk overal sneeuw.

Leuk om een “First track” te maken, al was ik niet de enige op de MTB in het duin. Diverse single track waren prima te rijden. Gewoon spoor volgen. En zo kom je ook op plekken die ik nog niet kende of herkende. Leuk om te zien was dat de konijnen ook de single tracks volgen. Een konijn was mij voor geweest op een track die voor de rest enkel door MTB wordt bereden. Nu volgde ik de konijnpootjes door de verse sneeuw.

Na twee uur sneeuw happen begon de kou toch door mijn handschoenen en overschoenen te trekken, dus tijd om weer de bewoonde wereld op te zoeken. De doorgaande wegen in Catricum lagen nu vol smeltende drap en dat geeft zo’n vieze natte bruine streep op je rug. De wasmachine is er weer goed voor.

ATB + 33 = 130
7139

Ingeschreven !

Ja hoor het is gelukt.
Ik mag deelnemen aan de AmstelGoldrace op 17 april.
Ik ben 1 van die 12.000 man die € 41,- (duur hoor!) neer legt om 150 km te mogen fietsen door Limburg.
Inschrijving was al vol na 30 minuten !!!
Even voor de duidelijkheid het betreft de toerversie. De profs rijden een dag later op de 18e hun rondjes over de Cau- en Keutenberg.
Het trainen kan beginnen..
(al ben ik eigenlijk niet gestopt.)

Andere tochten die op de planning staan:

21 maart	BIG tocht	90 km	Fietstocht gehouden op de Veluwe. Route met 1000 hoogtemeters uitgezet op en rond de BIG's 101 (Posbank) en 102 (Italiaanseweg).
28 maart	Bloggerstocht	120 km	fietstocht omgeving Veenendaal georganiseerd door bloggers Marieke Zitvlees en Lars Roos
17 april	Amstel Gold Race	150 km
24 april	ronde van Noord Holland	160 km
1 en/of 2 mei	Shimano Fiets Challange	60 km	ATB
13 mei	Steven Rooks Classic	160 km
06 juni	Erik Dekker Classic	160 km.	??
13 juni	ronde van Uitgeest	16 km	recreanten wedstrijd
eind mei begin juni	omgeving van Tourmalet - Aubisque		weekje met Akersloter fietsers ??
26 juni t/m 03 juli	omgeving Mont Ventoux		De diverse beklimmingen van de Mont Ventoux en bergen / heuvels in de omgeving. Met fietsgroep Uitgeest.
14 aug	Luik Bastenaken Luik	170 of 235 km
12 sept	Gerrie Knetemann Classic	150 km	??
18 en/of 19 sept	MergelHeuvelland 2 daagse	70 km	ATB
10 okt	Bart Brentjens Challenge	75 km	ATB

Het is een planning, en planningen zijn om ..... ;-)

Pech in Petten

Op de website van ATB Noord Holland kon ik niets vinden over het af lassen van de veldtoertocht heden ochtend in Petten. Smeltende sneeuw en ontdooide weilanden zouden wel eens voor een barre tocht kunnen gaan zorgen, en het aflassen was te verwachten, net zoals NH langste en de tocht van 27 dec. In Wieringen.
Maar geen melding op de website dus pakte ik vanmorgen de fiets en ging op goed geluk naar Petten.
Het was er niet druk maar de veldtoertocht ging wel door. Dus na me ingeschreven te hebben en de voorband weer op de nodige bar’s gebracht te hebben kon ik me opstellen voor de start.
We kregen nog even instructie, “zie je iemand vallen, kijk dan even of alles goed is, want je kan flink vallen in met die gladheid”.  “En kijk uit voor gaten onder de sneeuw, op de meeste staan pionnen.”
Oppassen geblazen dus. In Petten en omgeving was vorige week heel veel sneeuw gevallen en de inzettende dooi van gisteren had hier nog niet veel groen kunnen maken. Ook had het vannacht nog licht gevroren dus ook de smeltende sneeuw was weer vast gevroren. Hierdoor was het rijden op verharde, niet helemaal schone wegen lastig. Je voorwiel wilde gewoon een spoor blijven volgen terwijl de berijder van de fiets dit niet altijd wilde. Lastig.
Maar ook de “tiefschnee” was moeilijk. Het bovenlaagje was bevroren maar daaronder zat dooiende massa dat alle kanten op ging als je wiel er door heen ploegde. Menigmaal stond je geparkeerd of moest je snel uitklikken om niet in de sneeuw te duiken.
De route was wel enigszins aangepast aan de omstandigheden. Niet boven op de Hondsbossche maar er naast. Maar het was al moeilijk genoeg.

Op een gegeven moment reden we boven op een duin door verse sneeuw proberend de sporen van je voorgangers te volgen, waarna we van het duin af moesten, de weg over en via het fietspad verder richting Callantsoog volgen. Tussen de rijbaan en het fietspad stonden witte paaltjes en ik dacht tussen die paaltjes door te sturen, het fietspad op. Echter door de sneeuw zag ik niet dat er tussen de paaltjes een blanke ijzerdraad gespannen was. Boem daar lag ik. Het ging nog flink hard en beide scheenbenen lagen open zag ik thuis onder de douche. Op dat moment voelde ik dat nog niet echt, en check je of de fiets er enige schade aan over gehouden had. Gelukkig niet, dus ik kon weer door. Gewaarschuwd om goed op te passen bij het oversteken.

Via bevroren akkers, parkjes, bosschages kwamen we bij de controle post. Bij een lekker soeppie en een krentenbol vertelde men dat er nog niet veel renners langs gekomen waren. Is het zo rustig of rij ik in de voorhoede?
Hierna gingen we nog langs wat akkers, duinen en tuinen en belanden uiteindelijk op het strand. Tegen de wind in moesten we terug richting Petten. Het strand was redelijk te berijden al was het wel vrij smal.
Op dit deel van de kust liggen om de paar honderd meter strekdammen in zee. Hier moet je dus overheen als je aan de kustlijn rijdt. Niets aan de hand zou je zeggen. Voorwiel even optillen en door trappen. Echter de eerste nam ik iets te enthousiast en mijn achterwiel raakte hard één van de basaltblokken/stenen. Oei dacht ik nog, maar voor de volgende strekdam reed ik op mijn velg. Lek.
Stond ik daar, op het strand mijn band te vervangen. Weer een geheel nieuwe ervaring. Niet voor herhaling vatbaar!

Nadat ik eindelijk "voldoende" lucht in de band had kon ik weer verder, maar heel veel renners waren me voorbij getrapt. Wel hier en daar een vriendelijke vraag of alles goed was, of dat ik hulp kon gebruiken, maar de band oppompen moest ik toch echt zelf doen.
Na dit avontuur op het strand kwamen we weer op de verharde weg en tegen wind in reden we terug naar Petten. Hier nog even het duin op en glibberend door de sneeuw kwamen we terug op het sportpark waar we vanmorgen vertrokken waren.

Leuke tocht en door de smeltende sneeuw redelijk zwaar. Jammer van de pech maar volgende keer beter.

Atb + 31 = 97 km
7106

Kortebaan van Uitgeest

Geen gefiets voor mij vandaag. Vanmorgen brak eindelijk de voor zaterdag voorspelde “sneeuwstorm” los, de storm waar EPE en de halve van Egmond voor afgelast werden. Althans zo klonk het vanuit mijn lekkere warme bedje vanmorgen. Reden genoeg om me nog eens om te draaien.
Van diverse bikkels hoorde ik dat het vooral in duin wel mee viel met die storm. Helaas.

Om toch aan de dagelijkse 30 minuten beweging te komen ben ik met Lotte mee gegaan naar de ijsbaan van Uitgeest. Daar zouden later die middag de Kortebaanwedstrijden gehouden worden. Ik werd diverse malen gevraagd of ik ook mee zou doen, maar mijn gekrabbel rechtvaardigt geen plaatsje op de inschrijflijst. Daar staan enkel echte schaatser op.
De kortebaan van Uitgeest werd overigens gewonnen door Nancy Molenaar bij de dames en Thijmen Hupkens bij de heren.
Na een uurtje krabbelen was ik eigenlijk wel klaar met schaatsen. “Het fietsen gaat je beter af, Peter” kreeg ik te horen van omstanders die me langs zagen komen.
Volgende week maar weer op de ATB het bos in.

Klik hier voor meer foto's

Chaos in het verkeer

De sneeuwval gisterenmiddag in het westen heeft bijna de hele provincie lam gelegd.
Zo probeerde ik gistermiddag al een uurtje eerder dan normaal met de auto van Amsterdam naar Uitgeest te komen.
Alle uitvalswegen richting snelweg stonden al vast dus koos ik de ontsnappingsroute via de hempont. Dat ging nog redelijk goed. Om 17.00 uur was ik aan de overkant waarna de autorit richting huis kon beginnen. Echter de hoeveelheid verse sneeuw was enorm. Alle autobanden drukte dat samen tot een gladde massa met als gevolg dat als je gas gaf je banden draaide maar je niet vooruit kwam , of heel langzaam. Alles was spekglad. Vrachtwagen gleden langzaam in de berm waar ze helemaal niet meer uit kwamen en alles blokkeerde. Na 2 uur was ik al bijna 5 kilometer opgeschoven.
Ik heb toen de auto een woonwijk in gereden en ben uitgestapt om de trein te pakken. Die reden namelijk wel. En kan ik nog een reis naar Vancouver winnen ook ;-)
Een half uurtje later was ik thuis. Nog geen 30 km in 3,5 uur.

Vanmiddag in de lunchpauze op de fiets de auto gehaald. De fietspaden hier in de buurt waren goed, maar hoe dieper ik de Zaan in reed des te slechter werd de berijdbaarheid. Van schoon naar drap, naar witte sneeuw.
Ook de autowegen waren hier nog slecht. De strooi- en sneeuwschuifploeg van gemeente Zaanstad is zeker nog met Kerstverlof. Fiets in de auto en terug naar huis om weer achter de pc te kruipen en te doen als of ik hard werk.

Toch nog even dik 15 km weggetrapt onder werktijd ;-)

NoordHollands mooiste

Omdat Noord Holland langste toertocht vorig jaar erg tegen viel, qua route, natuur en het aantal onverharde kilometers hadden de mensen achter de website www.mtb-noordwest9.nl bedacht om dan maar zelf een 60 km lange MTB toertocht te organiseren. Mij stond het tegen dat NH langste start in Alkmaar en finisht in Den Helder. Leuk 60 km verder maar hoe kom je terug? Nog eens 60 km trappen maar dan de andere kant op of een enkele reis met de NS?
Toen ik las van NH mooiste heb ik me gelijk opgegeven. Ik bleek niet de enige want in een mum van tijd was het maximum aantal van 100 renners bereikt. Wel had ik Alfons Sprengers getipt over deze tocht. Alfons gaat in september mee doen aan de Duchenne heroes. Een sponsor toertocht over 700 km in 7 dagen van Luxemburg naar huis ten bate van de spierziekte Duchenne, dus NH mooiste zou een mooi trainingsrondje voor hem worden. Alfons zoekt nog sponsors om hem te helpen aan de 2500,- euro die hij minimaal mee moet brengen om mee te mogen doen. Eén van de sponsordoelen van NH mooiste was dan ook het Duchenne heroes project van Alfons.   De opbrengst van Duchenne Heroes gaat naar onderzoeksprojecten van Duchenne Parent Project. Lees meer.
Doneren kan nog steeds door een bedrag over te maken naar 48.60.999(postbank/ING) tnv A. Sprengers.

Zo stond Alfons vanmorgen bij me op de stoep om samen deze mooiste toertocht te gaan rijden. Volgens de thermometer was het buiten -7,5 graden Celcius, maar verse sneeuw was er vannacht in Uitgeest nauwelijks gevallen. Onderweg naar Bergen bleek dat er ten noorden van Alkmaar wel een nieuw pak sneeuw lag. Dat beloofde wat moois te worden.

Even voor negen reden we de parkeerplaats bij Duinvermaak in Bergen af, de “tiefschnee” in. Dat viel niet mee. Het was zaak het bandenspoor van de voorgangers te volgen. Hier had je nog het beste grip en kon je vaart houden. Maar kwam je per ongeluk even naast dit spoor te recht dan was je direct alle vaart kwijt en kon je met moeite op de fiets blijven. Je snapt dat het gemiddelde hierdoor erg gedrukt werd. Maar hierdoor had je meer tijd om om je heen te kijken. Schitterend!!!

We reden door de PWN duinen tussen Bergen en Egmond. In Egmond gingen we na dik anderhalf uur sturen door de sneeuw het knal harde strand op. Hier konden we voor de verandering eens hard fietsen. In een waaier reden we tegen de 35 km/uur naar Bergen aan Zee waar we het ATB-circuit van Schoorl op gingen. Hier was prima te fietsen. Wel was alles wit maar de route was helemaal aangefietst en niet echt glad. Dit reed super. Alleen de afdaling van “de nok” was niet te doen. Alle verse sneeuw was weg geremd, over bleef een ijsbaan. Glibberend kwam ik op de fiets beneden, maar ik zag er diverse onderuit schuiven. Gelukkig zonder gevolgen.

Na het circuit kon je kiezen om terug te gaan naar de parkeerplaats of om de overige 25 km nog even door te bijten. Alfons was ik helaas al eerder kwijt geraakt, en na een telefoontje om hem te zeggen dat ik de overige 25 wilde vol maken verdwenen we de witte polder in. Ook dit was erg mooi al viel het fietsen me hier nog moeilijker. Hier was namelijk nog helemaal niemand geweest. 30 cm sneeuw om door heen te ploegen. Pff. Als je even om je heen kon kijken zag je de nevel boven de witte polder. Schitterend.

Klik hier voor meer foto's

Ook de laatste 25 km heb ik zonder kleerscheuren kunnen volbrengen. Al was  het af en toe oppassen met al dat ijs onder de sneeuw. Rond éénen waren we terug op de parkeerplaats.   

MTB NoordWest 9 bedankt. Een schitterende tocht.

klik hier voor de foto's van Martin Kool

ATB + 63 km

Gelukkig Nieuwjaar

Alle lezers van mijn blog wens ik een sportief en succesvol Nieuwjaar met vele mooie kilometers.

Mijn tellers gaan weer op 0.
Eindstand 2009:
5296 km op de racefiets en
1374 km op de ATB.

Op de laatste dag van het oude jaar viel het nieuwste exemplaar van FIETS in de bus, met daarin een stukje van mij over de toertocht in Schoorl e.o van 6 december.
Lol.


klik hier om bericht te vergroten

RaboTop Enkhuizen

Na een witte Kerstochtend, een natte Kerstmiddag, en een groene 2e Kerst was het wel te voorspellen hoe het ATB parkoers voor de laatste competitiewedstrijd van de RaboTop in Enkhuizen er uit zou zien.
Nou het was nog erger! Zeker omdat de funklasse als laatste het parkoers op mag en er dus al vele wielen over de modderige aarde hun sporen hadden getrokken. Geen enkel spoor was nog onbereden. Alles was glad, modderig en vies. Dus een RaboTop om snel te vergeten.

Vorige week was ik wat grieperig en al hoewel ik geen griepverschijnselen  meer vertoonde was de conditie nog niet op pijl. Mede omdat we na de start direct een nat weilandje in doken voelde ik dat ik toch wat “inhoud” verloren was in bed. Mijn startpositie direct na de eerste 20 was ik zo kwijt in het weiland, en zie je dan maar weer terug te vechten naar een betere positie. Bijna onbegonnen werk. Al tijdens het eerste rondje dacht ik er aan om af te stappen, maar toch deze vreemde gedachten maar snel uit het hoofd verbannen en door bikkelen, glijden en glissen.
Er zaten 2 klimmetjes in het rondje en die waren zo glad dat je er bijna niet tegen op kwam. De modder vloog om je oren maar omhoog kwam je nauwelijks.
Heel blij was ik dat ik na zo’n 50 minuten eindelijk de bel voor de laatste ronde hoorde. Zaak was het nu om deze plek vast te houden al was het voor mijn gevoel ergens in de achterhoede. Halverwege kwamen we langs de finish waar “de grote mannen” al binnen waren terwijl ik nog bijna een halve ronde moest. Oei.
Zo als ik al zei, een wedstrijd om heel snel te vergeten.
Uitslagen volgen hier www.rabotopnh.nl/uitslagen

Meer foto's: http://picasaweb.google.com/Pedorie/RaboTopEnkhuizen#

UPDATE: De schade valt achteraf toch mee. 24e van de 54 gefinishte deelnemers. Goed voor een 33e plek in het eindklassement

ATB + 25 = 1374 km
7009
Giant 1035

Zesdaagse van Apeldoorn

Via het maandblad FIETS kon je 2 kaatjes winnen voor de zesdaagse van Apeldoorn. Nu was ik niet zo’n baanwielren liefhebber en 20 euro uitgeven voor een zesdaagse kaartje vond ik wel erg overdreven, maar om een gewonnen kaartje te verzilveren aan de kassa van de zesdaagse, daar had ik niets op tegen. Dus beproefde ik m’n geluk en warempel de sterren stonden goed, want vorige week vielen er 2 kaartjes op de deurmat.
Zwager Benno had zich als vrijwilliger opgeworden om het 2e kaartje te verzilveren en zo trotseerde wij gisteravond de voorspelde sneeuw en ijzel (viel allemaal erg mee), en stonden om 6 uur voor de deur van de Omnisport arena in Apeldoorn.
Voor het eerst werd er een zesdaagse gehouden op de hagel nieuwe baan in Apeldoorn waar in 2011 het WK baanwielrennen gehouden zal worden.
Niet wetende wat ons te wachten stond hadden we een plekje op de nog bijna lege tribune gekozen, juist bij de finish streep. Na het voorprogramma waar elite, beloften en dames renners lieten zien wat baanwielrennen in hield begon het hoofdprogramma met het voorstellen van de teams.
Anders dan bij andere zesdaagsen bestonden de teams hier uit 3 ipv 2 renners. Enkele bekende namen kwamen langs, zo zat in team 1 Danny Stam en Tim Veldt, in team 2 Leon van Bon en in team 4 Servais Knaven. Ook reden er enkele buitenlandse teams / renners mee.
Verschillende soorten wedstrijdjes werden er verreden. Soms in team vorm, soms individueel. Verrassend spannend was de afvalrace. De laatste renner die om de ronde over de streep kwam moest het veld verlaten. Zo dacht je veilig in het peloton te rijden, een sprintje om het laatste wiel, je zit klem en kan er af.
De traditionele race achter de Derny vond ik zelf het minst leuke. Dat gesnor achter de brommer.
Bij de tijdrit was Tim Veldt de snelste en legde de ronde van 250 meter af in 12,8 seconden. Dat is net geen 70 km/uur. Pfff.

Het klapstuk van de avond was niet zanger Dennis (wie ???) maar de koppelkoers. Deze wedstrijd over 200 ronden (50 km) werd elke dag van de zesdaagse verreden en de punten telden door. Zo stond team Stam – Veldt – Schep 1e, gevolgd door team 8 van de Ketele – Keisse - Mouris en op 1 ronde achterstand team 2 van v Bon – Bartko – Ligthart.
Tijdens de koppelkoers zijn alle renners van een team in de baan en rijd 1 renner in de wedstrijd. Na 1 a 2 ronde wordt hij door een handaflossing door een maatje overgenomen die dan vol zijn rondjes rijdt. Het ziet er in het begin erg rommelig uit met renners die van boven naar beneden vliegen, maar als je goed kijkt wie er op kop ligt is het  ’t spannendste onderdeel van de zesdaagse. Om de 20 ronden wordt er tussensprint gehouden voor punten (10, 5 of 2 voor 1, 2 en 3), maar af en toe probeert een team een rondje te pikken van het peloton. Door hard weg te rijden en goed met je teammaten samen te werken lukt dat soms.  Team 2 van Leon van Bon probeerde dat ook steeds maar ze werden keer op keer terug gehaald door team 1 van Danny Stam of door team 8. Het bleef spannend maar het team van v. Bon bleef aanvallen en in het slot van de wedstrijd leken de overige teams even geen antwoord te hebben. Ook al zou team v. Bon een rondje inlopen, de strijd was nog niet beslist want de punten aantallen lagen ook erg dicht bij elkaar en zo’n rondje inlopen kost verschrikkelijk veel kracht. Maar uiteindelijk lukte het team 2 om de ronde achterstand goed te maken en lagen er 3 teams na genoeg gelijk qua puntenvoor de eindoverwinning, en dat na 6 dagen koersen! Met nog 5 ronden op de klok bleek dat het team dat als eerste over de streep kwam de meesten punten zou hebben en de zesdaagse zou winnen.
Had het team van Leon van Bon nog voldoende kracht om er de eindsprint te winnen van Danny Stam? Die laatste inhaal ronde had erg veel kracht gekost.
De bel klonk en Leon kwam in het wiel van Danny. Iedereen hield zijn adem in en JA net op de streep klopte v. Bon Danny Stam en won hiermee zijn eerste zesdaagse. Klasse.

(foto van website zesdaagseapeldoorn.nl)

Na deze overwinning was het spektakel afgelopen en kropen we in de auto om terug naar huis te glibberen. Op 1 onschuldige glijpartij na verliep ook dat vlekkeloos en om 01:00 uur waren we weer terug in het witte Uitgeest.

Bedankt Fiets, het was erg de moeite waard om eens een zesdaagse mee te maken.

Straf

Als je vroeger op school straf had, moest je strafregels schrijven, in de hoek staan of naar de conrector toe.
Vanavond tijdens het spinnen moesten we van spinning juf Maggie (spreek uit met zachte g) extra lang, extra hard, extra zwaar, extra hoog tempo, extra ….
En waarom eigenlijk? Waarom hadden we straf?
Of lag het toch aan mij?
Maar als ik om me heen keek zag ik dat iedereen het als strafwerk ervaarden…
Gelukkig riep Maggie: “nog drie nummers”
“De eerste is 9 minuten……”
"Pfffffff"
Maar ik heb het gered. Een spinning les om snel te vergeten.

het vriest

Het vriest, dus dat werd extra warm aankleden zondagochtend. Colletje aan, overschoentjes over de voeten en lange handschoenen aan.
De schaatsen kunnen nog in het vet blijven, want voldoende ijs ligt er nog lang niet.
Om de rug enigszins te ontlasten ging ik naar de duinen (en niet naar Schoorl) dus de voorruit van de auto hoefde ik niet te krabben, dat scheelde weer.
De wind viel gisterochtend gelukkig ook mee. Koud kreeg ik het dus niet.
In duin kon je weer lekker knallen want de paden waren goed hard. Er lag geen prut, dat betekent dat de fiets en de kleren schoon bleven. Levert weer blije gezichten op. :-P
Na anderhalf uur paadje in paadje uit kwam ik plotseling Niek, Dick en Wil tegen in Wijk aan Zee. Niek had (weer eens) een lekke band en Wil en Dick stonden er bij en keken er na. Na ook even toegekeken te hebben hoe vakkundig Niek banden kan vervangen ben ik weer terug richting Heemskerk gereden, want inmiddels was het niet meer legaal om onverhard in het duin te rijden. Inmiddels stonden er voldoende kilometers op de teller dus ik kon voldaan terug naar huis fietsen.

ATB + 38 = 1332 km
6987
giant 993

toertocht Schoorl e.o.

Op de kalender van de RaboTop stond voor vandaag een ATB wedstrijd gepland op Texel. Daar had ik graag aan mee gedaan, maar even snel rekenen leerde me dat ik dat vandaag niet zou redden. Startfun klasse; 13:00 uur, wedstrijd over 45 minuten + 1 ronde, dus ongeveer om 14:00 uur klaar.
Terug fietsen naar de boot, welke om 15:00 uur vertrekt naar Den Helder. Aankomst, 15:30. Terug naar Uitgeest rijden (met de auto). Verwachte thuiskomst: 16:30. Douchen, omkleden, …. Lukt dus niet, omdat Sinterklaas al had laten weten dat hij rond 15:30 in Heemskerk zou komen en hier één en ander achter zou laten.
Dus plan B.
Toertocht Schoorl e.o.
Om kwart voor negen stond ik op de parkeerplaats bij het Wielerstadion van Alkmaar, alwaar de inschrijving plaats vond.
Daarna naar de start naast de ijsbaan. Om klokken negenen mochten we vertrekken.
Het was nog lekker rustig en ik kon zodoende lekker doorrijden. Over een boerenerf, de doorgaande weg over en via een modderig weggetje naar de Philisteinse molen. Om de molen heen, oppassen dat je geen klap van de wieken krijgt en het weiland in. Oeps, dat is nat. Je wielen zakte ver in de grasland weg. Op de pendalen staan om nog een beetje vooruit te komen, verderop de betonplaten op sturend om weer wat vaart te kunnen maken.
Nog geen 5km op weg en ik zie er al niet meer uit. Dat beloofd wat.
Gelukkig lieten we de polder (Egmondermeer) nu snel achter ons en gingen we de PWN duinen in. De enige duinen in Nederland waar overal mag fietsen, mits je maar om 10:30 uit het duin bent of op de verharde paden rijdt. Het was nog lang geen half elf dus we konden lekker onverhard blijven trappen. Heuveltje op, bochtje om, heuveltje af. Gaan.
In Schoorl gaan de waterleidingsduinen over in de Staatsbossen. Qua vegetatie merk je daar niets van alleen gelden er andere regeltjes voor de bezoekers. Wij gingen hier het vaste parkoers op. De ATB route van Schoorl, een 15 km lange rollercoaster door het duingebied. Dit is zonder twijfel DE mooiste ATB route van Nederland. Flink klimmen en daarna weer snel dalen, super single tracks. Smullen.
Na een half rondje gingen we al weer van de route af, maar kwamen bij een verzorgingspost. Krentenbollen en warme bouillon, en een flesje suikerwater voor onderweg. Zo moesten we er weer even tegen kunnen, want nu stond het zwaarste stuk van de route gepland. Het strand op en tegen wind in terug richting Bergen.
Ik reed de hele tijd al samen met 2 andere renners en op het strand konden we mooi om beurten kop nemen zodat je niet alleen 5 kilometer tegenwind had. Gedeelde smart is halve smart.
In Bergen mochten we het strand weer af en konden we beginnen aan het toetje, nog een stuk over de vaste route van Schoorl. Slingeren door de bossen en dan de Schoorlse Nok over (48 meter boven NAP, met een gem. stijgingspercentage van bijna 11%) Nog even downhillen door de modder en dan …
Asfalt. Helaas, maar om terug te komen in Alkmaar moest er nog een paar kilometer over het zwarte asfalt afgelegd worden. Dan maar de grote plaat er op en kachelen.
Terug bij het wielerstation wordt de rode deelnemers tag van je fiets gehaald en kan je (en je fiets) gaan douchen. Klaar, bedankt, over en naar huis. Tijd op de klokken; 10:45, 22 km/uur gemiddeld.

ATB + 38

Veldtoertocht Schoorl

De afgelopen week heeft het “lekker” geregend. Nog net geen overlast (hier tenminste dan) maar nat is het wel.
De toertocht van Schoorl start bij de voetbalkantine van FC Duinrand en gaat dan altijd eerst een stuk door de polder.
Ik was bang dat het natte voeten werk zou worden, want gezien hoe de weiland, ijsbaan etc. er gisteren tijdens de crossloop er bij lagen deed me het ergste vrezen. Maar gelukkig viel het nog mee. Tuurlijk lagen er plassen op de landweggetjes door de polder, maar daar was nog omheen te sturen. Ook hoefde we gelukkig niet het weiland in want dan had het wel een ander verhaal geworden.
Ik vond het erg rustig. Heb wel eens tot buiten in de rij moeten staan wachten om me in te kunnen schrijven. Nu kon ik zo doorlopen naar de inschrijftafel.
Had iedereen koudwater vrees of was ik gewoon zo vroeg? Om 10 voor negen reed ik namelijk al langs de startvlag.
Het was vanmorgen droog maar het waaide wel hard. Het eerste stuk heb je daar weinig last, eerder gemak. Maar toen we bij Hargen aan Zee het strand op moesten en richting zuid aanstuurden merkte je de harde zuidwester wel. Snel maar een groepje gelijk gezinde opgezocht om gezamenlijk tegen die zuidwester in te boxen. Tot we werden in gehaald door 4 renners in "Beukers"-jasjes. Ze kwamen ons wel erg hard voorbij dus aanpikken was geen optie. Tot dat ze een paar honderd meter verderop terug vielen. Ik reed net op kop en verhoogde het tempo om zodoende aansluiting te verkrijgen. Dat lukte, maar die mannen reden wel door. Ik zat op het elastiek, maar kon toch wiel houden, al koste het moeite. Toen we in Bergen van het strand af gingen zag ik dat we de rijders uit m’n eerste groepje helemaal kwijt waren. Ging toch iets te hard voor ze.
Vanuit Bergen reden we via de PWN duinen naar de Staatsbossen van Schoorl. Ondertussen nog even stoppend voor een krentenbol en een flesje AA bij de controlepost. Hier draaide we het ATB-circuit op. Het was nog steeds erg rustig waardoor ik flink door kon trappen. Het parkoers lag er schitterend bij. Een volle week regen en geen streepje modder. Fantastisch. Waar vind je dat in Nederland? Enkel op Schoorl. Nadeel hiervan is dat je zomers niet in Schoorl moet zijn, tenzij je een emmertje en een schepje hebt meegnomen.
Na 15 km ATB circuit, 1 rondje dus, reden we via schelpenpaden terug naar het centrum van Schoorl. Inmiddels was het begonnen met regenen, dus doortrappen was het credo. Om 10 voor 11 kwam ik onder het finishdoek door en kon ik de fiets afspuiten en terug naar de auto pedellen.
De regen begon nu toch door te zetten, mooi moment om eens af te stappen en in de auto te klauteren.

ATB + 40 = 1254
6909
Giant 915

Crossloop Warmenhuizen

He, een loop verhaal op Peters bike-weblog? Je zult je afvragen wat er gebeurt is. Heeft Peter zijn fietsen verkocht en een paar loopschoenen aangeschaft?
Neen, neen. Nog steeds vind ik fietsen stukken leuker dan lopen, dus bovenstaande zal vrij wel zeker niet gebeuren.
Nee, het betreft hier de registratie van een troste vader.
Dochter Lotte zit sinds september op atletiek. Korte nummers zoals 60 meter sprint, horden lopen of verspringen zijn haar favoriete onderdelen van de sport, maar lid van een atletiek vereniging brengt ook sommige “verplichtingen” met zich mee. Zoals de cross competitie.
3 cross loop wedstrijdjes voor de meisjes junioren D, en eventueel in maart een finale.
Zo stond Lotte gistermiddag te blauwbekken aan de start, want koud was het, zeker met een stevige zuidwesten wind er over heen.
Om half twee zouden de meisjes starten en na het op spelden van het wedstrijdnummer en wat warming up oefeningen was ze er klaar voor. Haar aller eerste cross wedstrijd. Nog even op het kaartje kijken hoe het parkoers zou lopen zodat ze onderweg niet verkeerd zou gaan. Dat moet niet gebeuren.
Het startschot klonk en weg waren de meisjes voor hun 1500 meter cross.
Gelijk tegen wind in om daarna langs de atletiekbaan naar het ijsbaan terrein te lopen. Afgelopen week heeft het natuurlijk flink geregend en de grond rond de ijsbaan was lekker sompig. Goed opletten waar je je voeten neer zet. Lotte vertelde dat het paadje aan de achterzijde van het terrein zo glibberig was dat je moest oppassen niet in de sloot er naast te glijden. Maar dat ging allemaal goed. Ik zag geen kinderen helemaal onder de prut.
Lotte had het zwaar, vooral de stukken tegen wind in, zag je duidelijk dat ze nog wat training op dit gebied miste. Maar daar kan nog aan gewerkt worden.
Na twee rondjes ijsbaan moesten de meiden nog een dijkje over en dan sprinten naar de finish. Ook Lotte perste nog even alles er uit en finishte haar 1e cross loop na 8:26, ergens in de achterhoede.
Helemaal stuk en weer een ervaring rijker. Volgende maand naar Wieringen voor de volgende wedstrijd. Ik ben benieuwd.

RaboTop - Petten

Mijn 3e wedstrijd (de 7e van de competitie) in de RaboTop werd verreden in vliegende storm. Een heuse Zuidwester raasde over het duin bij Petten.

Omdat het duin (of is het een dijk?) vrij smal is bestond het wedstrijd parkoers uit een heen en weer lus met wat extra kronkels om een paar keer pittig omhoog tegen de duin op en er weer af te rijden. Na de start had je de wind mee en kon je over het schelpenpad tegen de 40 km/uur rijden, maar het stuk terug door het gras kwam de teller niet boven de 15 km/uur. Afzien dus.
Om 1 uur zou het startschot klinken dus om 10 voor 1 stond het startvak dus al vol. Ik was ook op tijd en stond lekker voor aan. In het startvak werd ik aan gesproken door web-logger Martin die vandaag ook van de partij was.
Direct na het startschot nam ik de 1e bocht buiten om en kon zo het gekonkel in de binnenbocht omzeilen. Nu vol wind mee, knallen over het schelpenpad, dan door het gras en de bocht naar rechts om even tegen wind in een klimmetje te pakken, daarna weer met de wind in de rug naar de volgende bocht om weer van het duintje af te dalen. De ondergrond was goed te berijden al hobbelde het wel erg. Een “Fully” zou in het voordeel zijn vandaag. Maar het veld bestaat toch voornamelijk uit cyclocrossers en hardtails. Die rijden toch lichter dan een zware “Fully”
Het eerste stuk terug slingerde zich regelmatig tegen de duin op waarbij het soms zo steil ging dat we van de fiets af moesten. Verderop ging het minder tegen het duin aan, maar wel vol tegen de wind in. Heel af en toe kon ik een wieltje pikken, maar meestal reed ik met de kop in de wind.
Na 4 ronden was ik ook erg blij met de bel, nog 1 rondje afzien.

Op de terugweg moesten we bij de steile klim weer van de fiets en toen we boven weer op de pendalen konden springen vloog de cyclocrosser voor me reed er aan de andere kant weer van. Ik kon er gelukkig net omheen sturen.
Het laatste stuk tegen wind in naar de finish werd ik ingehaald door de renner met wie ik steeds stuivertje aan het wisselen was. Dan reed hij voor, dan ik weer.  Voor de finish kwam hij me met een noodgang voorbij, waarna ik gelijk de achtervolging in zette. En ja hoor, hij was te vroeg gegaan en voor de finish zakte hij helemaal terug zodat ik hem nog voor de streep voorbij kon steken. Mooi !
Er waren al wel een aantal renners binnen maar ik schat dat ik toch wel in de top 20 geëindigd ben. Maandag of dinsdag komt de uitslag online. Even afwachten dus.

Na de finish nog even met Martin staan na praten. Hij dacht op een 40e plek gefinisht te zijn. Daarna nog even staan lekkerbekken bij Beukers Bikeshow. Het hele weekend had Bikecentre Beukers al zijn nieuwe racefietsen en mountainbikes tentoongesteld op camping de Watersnip. Een soort Bike-Motion maar dan ik het klein. Er stond weer een hoop lekkers bij. Kan ik toch mijn verlanglijstje voor de Sint completeren.

ATB + 18 = 1213 km
6868
Giant 874

Update: inmiddels staan de uitslagen online. 28e ben ik geworden. Geen top 20 maar helemaal niet slecht.

Schoorlse duinen

Het was enige tijd geleden dat ik voor het laatst in de Schoorlse duinen was. Nog voor de branden van afgelopen zomer, waar ik trouwens weinig van gezien heb onderweg.
Ik had het te druk met trappen en sturen om goed om me heen te kijken. Ik dacht redelijk in vorm te zijn om een aanval op mijn eigen ronde tijd te kunnen doen (39:58). De baan was goed, geen stuivende zandbak zoals afgelopen zomer, je had gewoon grip en kon knallen. Ook van de overige gebruikers van het mooiste ATB parkoers van Nederland had ik weinig last. De meeste gingen netjes aan de kant, slechts een enkeling had een duidelijker waarschuwing nodig. Maar toch kon ik de klok pas na 40 minuten en 47 seconden uitzetten. Geen slechte tijd, maar ik had er gewoon meer van verwacht. Ik had flink in het rood gereden maar kon toch niet onder de 40 minuten duiken.

Na een paar minuten uit hijgen, een halve bidon water en een Dextro-tje was ik klaar voor ronde 2.
Geen aanval op mijn pr, maar gewoon lekker trappen en flink knallen in de technische afdalingen. Het blijft gewoon een super parkoers!
De 2e ronde klokte ik in 42:54. Relaxt uit gereden dus.

Woensdag nog even afgebeuld worden op de spinner en dan moet ik klaar zijn voor ronde 3 van de RaboTop in Petten, volgende week zondag.
Rijwielhandel Beukers maakt er een heel fietsweekend van, zodat als je me komt aanmoedigen ook nog bij Beukers kan kijken naar de nieuwste fietsen en accessoires.
De FUN klasse start om 13:00 uur. ;-)

ATB + 33 = 1191 km
6846
Giant 852

RaboTop - Twiske

Het was echt herfst in Twiske. Scheen er eerst nog een schraal zonnetje op het MTB-circuit in recreatiegebied ’t Twiske bij Oostzaan. Tijdens de start van de FUN-klasse was deze geheel verscholen in flarden mist. Heiig en fris was het. Ik stond dus in het “lang” aan de start. Geen korte mouwen vandaag.
Werd ik tijdens mijn eerste Rabotop nog verrast door het snel opstellen van het peloton voor de start, nu zorgde ik er voor dat ik ook op tijd bij de startstreep stond zodat ik gelijk achter de top 20 van het klassement kon starten.
Na de start volgde gelijk 2 haakse bochten zodat het duwen en trekken werd om een goede plaats te bemachtigen. Ik stuurde netjes om alle drukte heen en kwam redelijk voor in het peloton terecht. En nu vast houden. Ik hoorde iemand langs de kant tellen. Bij 22 was ie toen ik langs kwam. Lig ik 22e ?

Het parkoers was minder heuvelachtig dan tijdens de wedstrijd in Spaarnwoude, maar zeker niet minder zwaar, want afgelopen week had het natuurlijk flink geregend waardoor vooral het stuk door de rietkraag erg modderig en zwaar was. Maar ook de stroken gras waren al flink stuk gereden door alle voorgaande wedstrijden waardoor het glibberen werd in de bochten.
Gelukkig doen mijn Nobby Nic’s het prima en op wat driften na kwam ik strak door de bochten heen. Henk Prigge die op zijn crossfiets mee reed vertelde me veel meer moeite met de bochten te hebben. Zijn smalle bandjes waren veel moeilijker door de bochten te manoeuvreren. Tijdens de eerste 2 ronden reed er een rijder voor me die bij elk klimmetje van de fiets moest omdat zijn ketting over sloeg maar daarbij het veld achter hem zo hinderde dat er niemand langs hem kon. Op de rechte stukken was ie me net te snel zodat ik er ook daar niet langs kon tot dat er plots in de modder een hoop gekraak klonk en ik een ketting op de grond tegen kwam. Zo weer een concurrent minder ;-)

De rondjes waren langer dan vorige keer, en na 4 ronden werd er voor me gebeld. Nog 1 rondje bikkelen. Ik begon al langzamere rijders te dubbelen dus reed goed op schema. Nog even proberen die rijder voor me voorbij te steken, maar helaas ging hij te hard, of het gat was te groot. Moe maar voldaan kwam ik over de streep.
Dit ging helemaal niet slecht, al had ik voordat ik startte al last van mijn rug. Door goed klein te schakelen voor de klimmetjes kon ik zonder mijn rug te overbelasten boven komen. En omdat de klimmetjes te kort waren kon niemand me hier voorbij komen.
Klaar. Ik ben benieuwd hoe ik geëindigd ben. Henk Prigge heb ik sinds de start niet meer gezien. Was Henk al binnen of was hij nog onderweg? We zullen het snel weten.
De uitslag komt hier: http://www.rabotopnh.nl/uitslagen

UPDATE: na het bekijken van de finishvideo en beraad van de jury blijk ik 15e te zijn geworden. Helemaal geen verkeerd resultaat dus. Maar het schept wel verwachtingen voor komende wedstrijd in Petten. Ik ben alvast aan het trainen ;-)
ATB + 20 = 1158 km
6813
Giant 819

Robbenoord Classic

De veldtoertocht van vanmorgen wordt inmiddels een klassieker genoemd. En ik rijd hem dan ook al vele jaren met plezier.
Starten in Den Oever onder de A7, door het gras langs de Zuiderhaven en dan het Robbenoordbos in. Door de vele oranje, gele, groene en zwarte bladeren zie je nauwelijks waar je wel of niet kan rijden. Maar dat maakt deze tocht ook weer zo speciaal. Normaal mag je van de boswachter niet eens van de verharde paden af, maar deze toertocht krijgt (bijna) altijd ontheffing.
Gelukkig maar anders wordt het een stuk saaier rondje.
Vandaag moesten we een slootje over steken, waar voor de verandering eens grote keien in lagen. Gang is alles werd geroepen, maar uiteindelijk nam iedereen toch even de fiets op de nek en liep met de klikschoentjes over de gladde stenen. Het ging allemaal goed.
Na 15 kilometer Robbenoordbos verlieten we dit om via een betonen fietspad naar het Dijkgatsbos te rijden. Hier ligt een vaste ATB route die we dan ook helemaal volgde.
Heel leuk, technisch parkoersje maar met enige nadeel dat het zo smal is, en zo om de bomen heen slingert dat je echt niemand kan inhalen. Jammer want hierdoor lag het tempo in het bos eigenlijk lager dan nodig was. Maar dat weet je. Het is geen wedstrijd.
Na het Dijkgatsbos gingen we nog even over de schapendijk langs het IJsselmeer om verderop weer het Robbenoordbos in te duiken.
Nog even over alle paadjes knallen, de hardlopers ontwijken die in het bos ook een wedstrijdloopje hadden en zo kwamen we na ander half uur, 33 km dus, weer terug in Den Oever.
Lekker gereden. En dat Dijkgatsbos moet ik eens opzoeken als er geen toertocht aan de gang is. Hier kan je lekker cruisen.

ATB + 33 = 1129 km
6784
Giant 790

Spinning

Ook al was het gisteren buiten 15 graden, het indoor sport seizoen is toch echt begonnen nadat afgelopen zondag de klok een uur terug gezet is.
En zo zaten we, broer Daan en ik, gisterenavond in de “frisse” spinning hal van Sportplan Uitgeest klaar om een uurtje afgebeuld te worden door drill-instructor  Rob.
De spinning zaal was helemaal opgepimpt. Het hoogpolig tapijt was vervangen door hygiënisch kliklaminaat, dan kan je na afloop gewoon de zweetdruppels opdweilen, en er stonden 25 nieuwe fietsen. De contributie zal na 1 januari wel flink omhoog gaan.
25 Body-bike Supreme spinners. Dat is wel ff wat anders dan het allegaartje wat er voorheen stond. Dan moest je op tijd komen om een goede spinner te kunnen bemachtigen. Geen overbodige luxe dus.
Al tijdens de warming up biggelde het zweet van m’n voorhoofd. Rob had een nieuwe cd gemaakt en bestookte ons met snelle up-tempo’s en zware beats.
Na een uurtje waren we er klaar mee. De benen waren leeg en mijn shirt kon je uitwringen. Daan zat naast me met een grote rode biet en had de laatste etappe afgelegd met kramp in de kuiten.
Leuk sport hoor.
Volgende week weer Daan?

RaboTop - Spaarnwoude

Vandaag voor het eerst (sinds lange tijd, mijn laatste MTB wedstrijd was in 1995) meegedaan aan een MTB wedstrijd.
In Spaarnwoude werd een wedstrijd georganiseerd welke mee telde voor de RaboTop NH MTB competitie.
Op de weblog van Martin Kool las ik over deze wedstrijden en hoe hij het beleefde. Dat sprak me wel aan waardoor ik het ook wel eens wilde proberen.
Zo stond ik vanmorgen dus om half twaalf bij de inschrijftent om me in te schrijven voor deze wedstrijd.
Ik zou moeten starten in de FUN klasse, maar als ik het parcours bekeek wist ik minder FUN zou worden dan de naam van deze klasse deed voorkomen.
Rond de klimwand, de skiheuvel en het MTB parcours van Spaarnwoude was een “mooi” rondje uitgezet met linten.
Uiteraard veel klimwerk, maar dus ook een aantal snelle afdalingen.
Om 13:00 uur zou de Funklasse startten en na de finish van de Junioren en de Topklasse mochten we het parcours verkennen.
Na 1 rondje wist ik wat me te wachten stond. Afzien zou het worden. Maar ja, ik was al ingeschreven. Dus gewoon starten en we zien wel.

Om klokslag 1 uur klonk het startschot. Ik stond redelijk achterin het deelnemers veld. Geen probleem, als het goed gaat kom ik wel naar voren. Het eerste stuk was het dringen, opstoppingen door rijders die in de eerste bocht vielen. Verderop moesten we de trap naar de skilift op. Naast de trap kon je fietsen, maar de eerste ronde ben ik met de fiets op m’n nek naar boven gerend. Daarna een lange afdaling, bochtje naar rechts en weer tegen de skilift op, maar dan van de andere kant. Schakelen, trappen en sturend kwam ik weer boven. Nu de lastige afdaling. Het gras was nat dus voorzichtig dalen, maar niet te veel remmen. Dat ging goed, maar later hoorde ik dat hier verschillende renners gecrasht waren. Verder na beneden, een scherpe bocht en weer omhoog tegen een andere heuvel aan. Hierna weer met gang naar beneden en een heel steil stukke van het ATB-parcours op.
Achter op de grootste kransje, voor op het midden blad was dit te doen. Daarna een hele technische afdaling. Goed remmen, sturen en dan via het gras weer omhoog langs de startlijn. Bijna 10 minuten gaf m’n klokje aan na 1 rondje.

Meer foto's: http://picasaweb.google.nl/Pedorie/ATBWedstrijdSpaarnwoude

De wedstrijd zou over 45 minuten + 1 ronde gaan, dus even snel rekende ik dat ik nog 5 ronden zou moeten rijden. Nog even de eerste (of laatste) bocht door en naar boven langs de finishlijn.
Gelukkig was het nu minder druk, de snelle mannen reden ver voor me, en andere haalde ik langzaam in. Vooral op de klimmetjes kon ik plaatsjes pikken.
Na ronde 5 klonk eindelijk de bel. Nog 1 rondje Peet, volhouden nu. Een rijder wilde me in de klim naar de skilift inhalen, maar dat kon natuurlijk niet. Even een tandje er bij en ik hoorde hem kreunen.

Na 59 minuten, 17,3 km, 6 ronden dus, kwam ik over de finish. Niet gedubbeld. Zeker niet eerste, maar ook geen laatste. Ergens in het midden denk ik. Een rijder die na mij finishte zei dat hij 45e was geworden. Ik zat een man of 4 / 5 voor hem dus rond plek 40 geëindigd.  Er startten gemiddeld zo’n 80 rijders bij de funklasse, dus mijn reslutaat bij m’n eerste wedstrijdje vind ik helemaal niet zo gek. Alle uitslagen volgen hier. http://www.rabotopnh.nl/uitslagen
Wel vond ik het zwaar, maar dat was te verwachten.

8 November naar ‘t Twiske voor de volgende ronde van de RaboTop? Ik denk het wel.

update: ik blijk 31e te zijn geworden van de 68 gefinishde deelnemers

ATB + 17 = 1094 km
6749
Giant 755

Texel rond op de ATB.

De eerste toertocht op de “ATB-Veldtoertochten Noord-Holland Kalender" is altijd het 50 km rondje op Texel. Echter voorgaande jaren stond deze al half september op de lijst. Dit jaar is ie verschoven naar half oktober. Dus meer in het ATB seizoen omdat anders “iedereen” nog op de racefiets zit.
Zo stond ik dus vanmorgen om half negen in Den Helder te wachten op de boot naar Texel, en met mij zo’n 200 andere ATB-freaks. Het was niet zo druk, maar je kon ook om 9 uur starten (boot van half 10), vandaar.
Na de overtocht stond iedereen klaar op het autodek om de boot af te stormen en als bezetenen naar de bossen bij Den Burg te rijden waar we pas onverhard gaan.
Er stond een flinke puist wind en mijn plek op de eerste startrij raakte ik onderweg kwijt. Zo koud de boot af en dan dik 38 tegen wind in. Ik zocht wel wat brede ruggen op maar kon het toch niet bol werken en moest wat andere groepjes opzoeken.
In het bos ging het beter, al protesteerde de bovenbenen wel flink als er een heuveltje op gereden moest worden.
Het eerste kilometers in het bos gaan altijd over de vaste ATB route die daar ligt. Mooi stukkie vind ik dat. Net een roller coaster. Je vliegt door de bossen en de wielen komen af en toe lekker los van de grond.
Na de ATB baan gaat het verder over ruiter en wandelpaden. En was het vorige week modder tot achter m’n oren, hier op Texel was blijkbaar geen regen gevallen want het stoof en was erg mul. Dit maakte het een zwaar rondje. Op de brede zandpaden was het goed opletten en sturen om het 15 cm brede spoor te blijven volgen. Een stuurfout en je zat in het mulle en kon gaan lopen. Is me gelukkig niet gebeurt.
Via bos, duin en heide kwamen we bij de Slufter waar we nog een stuk duin volgde om uiteindelijk ten noorden van de Koog het strand op te sturen.
Het zand was redelijk vochtig een zoog hard aan de banden, maar gelukkig hadden we de harde noorderwind in de rug. Verder op werd het strand beter en kon er een tandje bij gezet worden.
Ter hoogte van Ecomare gingen we het strand af en konden we een krentenbol pakken en een glaasje sportdrank bij de controllepost. 
Met de krentebol nog in de kiezen reed ik het laatste stuk. Even over het fietspad naar de ATB baan om deze bijna geheel te volgen tot het punt waar we vanmorgen het bos in gingen.
Nu nog een paar kilometer verhard terug naar de boot. De wind hadden we schuin in de rug, heel wat beter dan vanmorgen dus, en om kwart voor elf was ik op het plein bij de veerboot.
Lekker gefietst, al vond ik het dit jaar wel zwaarder dan andere jaren. Veel mulle stukken en het tegen de harde wind in beuken kostte me ook een hoop energie.

ATB + 44 = 1069 km
6724
Giant 730

nog eentje dan.

De racefiets had ik eigenlijk al helemaal schoongemaakt en weggezet tot komend voorjaar. En ook naar m’n werk fiets ik nu op de "zoutwaterfiets", maar het was vanmiddag zulk mooi weer dat ik toch de Red Bull nog maar even uit de schuur haalde voor een rondje Noord-Hollandse duinen. Al verschenen er toch al wat wolken aan de hemel.
Nadat ik de kinderen bij school had afgezet fietste ik verder om in Heemskerk de PWN duinen in te rijden, richting Wijk aan Zee.
Hier even het rottige klinkerklimmetje genomen en toen weer terug in noordelijke richting, de van Oldenborghweg op. Nog meer klinkers.
Nu pas bleek dat het toch wel pittig waaide. Tegen wind in kwam ik niet boven de 30 uit.

Tot Egmond aan de Hoef bleef ik de van Oldenborghweg volgen. Nu was het tijd om om te keren want ik het was inmiddels half drie. En over een uur werd ik weer voor school verwacht, al kan Roel gerust wel zelf naar huis fietsen.
Terug  reed ik via Egmond Binnen naar Heiloo waar ik via de Kanaalweg naar het NoordHollandsKanaal reed om deze te volgen naar Akersloot. Met de wind in de rug kon ik flink vaart houden. Nog even langs het Uitgeestermeer en toen terug naar huis.
Ruim op tijd om voor de school uit ging.

Race + 53 = 5296 km
5190

modder !

De modder zat gisteren tot achter mijn oren na 75 km Limburgse landweggetjes van de Bart Brentjens Challenge.
Het had de hele zaterdag geregend in Zuid Limburg maar zondags tijdens de Challenge van Bart bleef het droog tot 10 km voor de finish. Het begon toen licht te spatteren, nog geen reden tot paniek. Maar zodra ik na 4 uur en 2 minuten fietsen over de finish kwam brak de bui los. Een ware wolkbreuk. Was ik blij dat ik al gefinisht was en kon schuilen. Het voordeel van deze hemeldouche was dat mijn fiets al wat schoon kon spoelen. Wat zag die er uit.

Vorig jaar tijdens de Bart Brentjens Challenge deed ik in het begin nog erg m’n best om de fiets en kleding schoon te houden. Dit jaar hoefde dat niet. Na de eerste 10 meter onverhard wist je al zeker dat je als moddermannetje zou finishen. De route was na genoeg het zelfde als vorig jaar inclusief de 2 opstoppingen in het parkoers. Een smalle afdaling die wel erg glad en glibberig naar beneden ging. Als er dan 1 iemand valt of niet durft staat gelijk het hele peloton vast. De andere opstopping was een steile klim. Vorig jaar kwam ik zig zaggend om stil gevallen rijders heen nog een heel end. Dit jaar moest ik ook gelijk van de fiets toen ik een rijder probeerde in te halen en van het spoor af moest. Naast het spoor lag het vol met takken en mijn achterwiel kreeg geen grip op deze gladde ondergrond zodat ik ook moest lopen.

De 75 kilometer van Bart gingen over asfalt, boerenlandweggetjes met kiezels, gras en modder, en super coole single tracks. Vooral de stukken door de bossen maken het een mooie tocht. En ik begon al stukken te herkenen, want ook de Mergelheuvelland 2 daagse ging over een aantal dezelfde stukken van de vaste ATB routes van Zuid Limburg.

Na 4 uur en 2 minuten kwam ik in Eijsden over de finish. Precies op tijd om te zien hoe Bart Brentjens als winnaar gehuldigd werd van zijn eigen marathon wedstrijd. Bart deed 3 uur en 34 minuten over 100 kilometer.
Pff, moet ik nog maar even trainen om ook zo’n tijd neer te kunnen zetten.

Update: Volgens de einduitslagen was ik 117e van de 717man die de 75 km fietste. Niet slecht dus.

ATB + 75 = 1023 km
1075 hoogte meters

Giant: 684
6678

ATB-en in Twiske

Op 4 oktober zouden de nieuwe MTB-parkoersen in het Twiske officieel geopend worden.
En aangezien ik rond half één afgelopen zondag het estafette stokje "atletiek wedstrijd kijken" van Annet bij Lycurgus in Krommenie zou over nemen was een bezoekje aan het Twiske de slimste keuze. Zo kon ik lang genoeg mountainbiken en toch op tijd in Krommenie zijn om Lotte aan te moedigen bij haar aller eerste atletiek wedstrijd (klik hier voor uitslag en foto’s)
In Twiske zijn 2 nieuwe MTB-parkoersen aangelegd. Op internet las ik dat vooral route Zanddijk uitdagend zou zijn en ook voor meer ervaren rijders nog wat te bieden had. Om kwart voor tien fietste ik Twiske in en zag dat men het MTB-parkoers leuk aan het aankleden was met vlaggen en linten. Ook waren er verschillende fietsenzaken hun spullen aan het uitstallen. Ter gelegenheid van de officiële opening hadden zij fietsen beschikbaar gesteld waarop iedereen het mountainbiken eens kon proberen.
En om fout rijden en botsingen op het parkoers te verkomen was de hoofdroute afgezet met linten en de zogenaamde hazenpaadjes afgesloten. Geen plotselinge fietsers van rechts dus.

Tijdens mijn eerste ronde moest ik al gelijk van de fiets en lopend een heuveltje op, want na een korte afdaling moest je na een 180 graden bocht het zelfde heuveltje weer omhoog. Niet mogelijk op de grote plaat. De volgende ronde dus op tijd klein schakelen.
Verder is het een leuke afwisselende ronde met korte bochtjes tussen de bomen door en een langer stuk door de rietkraag. De klimmetjes zijn kort en fel maar als je op tijd terug schakelt kan je alles fietsend doen. Al is soms de ondergrond erg hobbelend waardoor je niet goed snelheid kan maken.

Na drie en een half rondje van een dikke 3 km liep het zweet toch uit m’n helm. Even tijd voor pauze. Bij 1 van de standjes stond ik te kijken naar de uitgestalde fietsen toen ik door de eigenaar werd aangesproken met de vraag of ik het rondje ook eens wilde proberen op een Cyclocross fiets. (je weet wel zo’n racefiets met noppenbanden). Aangezien ik nog nooit op zo’n ding gereden had leek het me wel wat. Even de pendalen over zetten en gaan.
Na enige gewenning viel het me op dat je redelijk scherp kan sturen met zo’n fiets en dat je goed grip blijft houden met de noppenbandjes in de bochten. Ook steil omhoog was geen probleem met deze fiets en alleen het afdalen van de trap  heb ik niet geprobeerd. (de trap zat niet in de officiële route maar heb ik later nog wel ff met mijn MTB geprobeerd). Overige afdalingen gingen wel goed. Leuk om ook eens gedaan te hebben.

Maar terug op de ATB merkte ik het genot van een verende voorvork weer op. Hierdoor kan je toch sneller dan een cyclocross fiets over het circuit vooruit komen.
Op het parkoers begon het nu steeds drukker te worden met jeugd. Zij mochten van 10 tot 12 het parkoers verkennen op geleende MTB’s. Hoogste tijd om nog even het andere parkoersje te verkennen. Het Smaal is een bijna 4 kilometer lange singletrack tussen de bomen door. Je blijft sturen. Slinger-de-slang om de bomen, hier en daar door een droge greppel, en een stukje Bugelpiste. (had niet gehoeven voor mij). Echt flink doorrijden is er helaas niet bij. Veel te veel bomen en bochten. Na 1 rondje had ik het dan ook hier wel weer gezien.
Een blik om mijn horloge leerde me dat het alweer de hoogste tijd was om terug te gaan.
Wel leuk gereden en vooral het parkoers Zanddijk is wel oke, maar toch zal ik niet vaak te vinden zijn. Zanddijk is geen alternatief voor Schoorl of het duingebied. Te weinig uitdaging naar mijn idee.
Maar pak je fiets en oordeel zelf. www.mtb-twiske.nl

ATB + 28 = 942 km

6597
Giant 603

de laatste ronde?

Elk jaar in juni verlaten  zo’n 10 man van fietsgroep Uitgeest het vlakke Noord Holland voor een hoogte stage in de Ardennen of de Vogezen. Dit jaar stonden zelfs de Alpen gepland. Van wegen de 10e keer in successie nu eens een iets verdere reis. Maar helaas bleef het dit jaar bij de planning. Met juni op de kalender bleken er dit jaar te veel afvallers. Marcel lag in de lappenmand met een bekkenfractuur en een gebroken sleutelbeen, Leo had zijn spataderen laten weghalen en daardoor weinig kunnen fietsen. Ik had een bruiloft van mijn broer. Edwin leed aan het chauffeurs syndroom en ontwikkelde (spier?)massa op de verkeerde plaatsen. Nico had een trainingsachterstand op gelopen... Reden genoeg dus om het maar af te blazen, maar met de voorwaarde om in September als iedereen weer opgeknapt en in vorm was een weekendje/dag er op uit te trekken en samen een leuk tochtje te fietsen.
Het weekendje zat er niet in, de agenda’s liepen niet synchroon, maar een dagje fietsen zou moeten lukken.

Gisteren, zondag 27 september was het dan eindelijk zo ver. Enkel Nico had verplichtingen elders zodoende startten wij vanaf de Populierenlaan in Uitgeest voor een leuk fietstochtje.
Marcel had de kaart bestudeerd en voor de verandering eens een tocht naar het zuiden uitgetekend. Om 10 uur reden we weg richting sluizen van IJmuiden om vervolgens via Santpoort het kopje van Bloemendaal te ronden. Raymond en Rene probeerde nog mijn bergpunten af te pakken en Leo deed een poging op de 2e stuk van het kopje, maar er is maar 1 bergkoning en dat liet ik even duidelijk zien. (Mijn hartslagmeter sloeg wel even flink in het rood uit, maar alles voor de bolletjestrui!)

Via de boulevard van Bloemendaal en Zandvoort waar Leo een palmboom spotte reden we naar onze eerste koffiestop. Om Edwin iets te ontzien zouden we vandaag 2 koffiestops hebben en deze in Zandvoort was de eerste. Koffie met appelgebak en een “toefje” slagroom. Een Brabantse gast op het terras merkte terecht op dat we nog een heel stuk moesten fietsen voordat al die koolhydraatjes weer verbrand zouden zijn…

Na de koffie (bedankt Marcel en nog gefeliciteerd) doken we de Amsterdamse waterleidingsduinen in en zette koers naar Noordwijk. Niet weer verkeerd rijden om via een schelpenpad te stranden op de golfbaan. Dit keer volgden we netjes de weg en kwamen via een paar mooie stroken asfalt in Noordwijk terecht.
Weer even flaneren over de boulevard om daarna de duinen te verruilen voor de polder van de Bollenstreek. Via Noorwijkerhout, Sassenheim, en Lisse kwamen we uiteindelijk in Hillegom. Hoogste tijd voor een bakkie.

Na de koffie (dank je wel Benno) weer terug in het zadel. Nog even terreinfietsend over een brug, Leo nam zelfs de fiets op de nek, kwamen we in Beinsdorp. Vanaf hier reden we verder langs de Ringvaart. De wind die zich de hele dag nog niet had laten zien kregen we nu een beetje schuin tegen. Maar wat fietst dat mooi, langs die ringvaart. Nauwelijks verkeer en een prachtig uitzicht. Via Cruquius en Vijfhuizen kwamen we onder de A9 door en reden langs het weilandje waar de piloot van Turkish Airlines dacht dat de landingsbaan begon. Niets meer van te zien. Er groeit gewoon weer gras.
In Zwanenburg staken we de ringvaart over en doken nu recreatiegebied Spaarnwoude in. Benno keek eens op z’n horloge en had er wel vertrouwen in dat we het pontje van 15:10 zouden halen. Raymond verhoogde het tempo nog even door het wiel van een brommer te pakken. Gelijktijdig met de pont kwamen we op het pontplein aan. Trossen los en varen maar.

Na de overvaart vervolgde we onze weg door de aardappelpolder van Beverwijk. Over een slingerend dijkje kwamen we bij de Communicatieweg en reden zo Heemskerk weer in. Hier nam Leo afscheid van ons om via de Baandert terug naar Egmond te fietsen. Wij volgden de Tolweg en kwamen zo weer thuis in Uitgeest.

Allemaal even snel douchen en opknappen want ter afsluiting van dit laatste rondje samen (een aantal gaan schaatsen, andere mountainbiken en de rest ploft op de bank) hadden we afgesproken in Bobs om een vorkje te prikken. Ook de meisjes gingen mee, dus het werd nog een gezellig avondje. Dat moeten we vaker doen!

Race + 116 = 5088 km
4982

meer foto's: http://picasaweb.google.nl/Pedorie/RondjeNoordwijk#

tijdrit Warmenhuizen

Met de ATB tocht van gisteren nog in de benen moest ik vandaag een tijdrit rijden. Ik was heel benieuwd hoe dat zou gaan, maar afgezien van de eerste kilometer na de start ging het me toch redelijk goed af.
Natuurlijk waren Benno en ik op tijd op het parcours om ons al vast warm te fietsen. Ondanks dat alle weermannen gezegd hadden dat het nauwelijks zou waaien stond er toch een stevig windje uit het noordwesten.

Ook de opkomst was minder. In totaal stond er 15 rijders aan de start, inclusief 3 jeugdleden van SIS.
Oorzaak: een aantal leden was ziek of voelde zich niet goed (beterschap) terwijl andere mee deden aan de Dam tot Dam fietstocht of elders verplichtingen hadden.

Die Dam tot Dam fietstocht gooide nog meer roet in het eten doordat 2 stukken van ons parcours ook gebruikt werd door de toerrijders van Dam tot Dam.
Dus met het insturen na de 2e bocht was het goed oppassen om zo min mogelijk last van deze rijders te hebben. Maar het ging over het algemeen goed. Ik heb weinig klachten gehoord over renners die echt last van de toerrijders zou hebben gehad.
De enige die echt “last” van de toerrijders had was Ad van Egmond, hij haalde een groep renners in waarbij echter bij z’n shirtje gegrepen werd door 1 van de toerrijders. Dat bleek echter Peter Vosse te zijn, die samen met andere Uitgeesters van Dam tot Dam fietste. Toevallig kwamen zij net langs toen Ad hen passeerde. Ad je tijd wordt gecompenseerd hoor.

Mijn ronde ging redelijk goed. Direct na de start haalde ik Willem Brantjes in die er al 1 ronde op had zitten. Willem pikte aan en ik dacht 2 rondjes Willem op sleep te moeten nemen, maar toen ik na een halve ronde omkeek zat Willem toch niet meer in mijn wiel. Die eerste kilometer doet altijd vreselijk pijn in de benen, terwijl ik me toch altijd goed warm fiets. Hierna ging het wel, liggend op het stuur in de grote versnelling stoempend.

Ik had een tijd van 19:44 goed voor de 4e plek. Leo was vandaag de snelste met 18:25 waar mee hij ook in het eindklassement 1e werd. Jac Tijsen werd 2e op 18:49 en Ruud van Egmond 3 met 19:29.
Benno werd uiteindelijk 5e terwijl zijn eerste  rondje nog goed op schema lag zakte hij daarna “door het ijs”. Het griepje van vorige week zat nog in zijn systeem.

Nadat iedereen binnen was, volgde de huldiging en prijsuitreiking in het clubhuis van IJsclub SIS. Ook werden hier de 5 rijders, begeleider en coach van de Ploegentijdrit van 28 juni gehuldigd. Gefeliciteerd rijders.

Alle uitslagen staan op de website van IJsclub Uitgeest

Race + 12 = 4815 km
4709

MergelHeuvelland

De MergelHeuvelland 2 daagse is een fietsevenement over 2 dagen waarbij men 1 dag gaat mountainbiken en de andere dag gaat wielrennen. Althans zo is het evenement ooit op gezet. Tegenwoordig kan je kiezen voor alleen wielrennen of alleen mountainbiken. En je hoeft ook niet 2 dagen mee te doen.
Ik had me alleen ingeschreven voor het mountainbiken van 70 km op zaterdag omdat er zondag weer een tijdrit op het programma staat.
Dus moest ik vanmorgen vroeg uit bed en in de auto kruipen om eerst even 250 km te sturen al vorens in eens lekker kon gaan trappen.
Ze moeten die heuvels maar verplaatsen naar Noord Holland dat zou een hoop auto kilometers schelen.
Om 9 uur van morgen stond ik er klaar voor. Nummer op de helm, stempelkaart op zak en fiets gelabeld. Ik kon beginnen.

Vanaf de start reden we gelijk het veld in om vervolgens langs een bosrand af te dalen. Maar opeens stopte de mannen met wie ik mee reed plotseling. We waren fout gereden. Oké. Puntje van aandacht Peter. Ook zelf op de pijlen letten en niet alleen op het achterwiel van je voorganger.

De route liep door de mooiste stukken van Zuid Limburg. Soms steil omhoog, snel naar beneden. Een aantal lastige afdalingen waarbij je de rem zeker niet los kon. Veel stenen, kiezels, boomwortels en stof!  De Limburgse grond was erg hard en droog. Het stoof flink. Al na een paar kilometer zat alles onder het stof.
Maar dat vind ik altijd nog beter dan vette klei. Het was lekker weer. Droog, bewolkt, niet te heet. Prima fietsweer dus.

En ook de organisatie van de route was prima. 3 goed verzorgde controle posten onderweg, met appels, bananen, koeken en sportdrank. Douches bij de finish!  En dat allemaal maar voor € 6,50. Dat is nog al een verschil met AmstelGold waar je er 30,- moet neer leggen om te mogen fietsen. En ook hier stonden er verkeersregelaars op de onoverzichtelijke kruispunten. Klasse.

Alleen blijft het goed op de pijlen letten onderweg. Soms ben je zo bezig met de afdaling dat je er 1 mist, of grapjassen halen ze weg, wat onderweg ook 1 keer gebeurt was.

Na bijna 4 uur bikkelen (3x een stukje fout gereden) was ik weer terug in St. Geertruid. Helemaal onder het stof met moeie benen maar wel voldaan.
Prima tocht, leuk, uitdagend, veel afwisseling. Single track, asfalt, kiezenpaden, boomwortels. Leuk
Hier kom ik zeker voor terug.

ATB + 75 km = 914 km
1310 hoogtemeters

6569
giant 575

goud

Zo wil ik ook wel onthaalt worden tijdens het beklimmen van een col.
Het is me echter nog niet gebeurt. L

Technisch rondje.

Gisterenmorgen even met de ATB naar Spaarnwoude getogen om aan de techniek te werken. De ATB baan van Spaarnwoude is een kort technisch rondje met korte bochtjes, felle klimmetjes en lastige afdalingen. Om komende zaterdag in Limburg niet gelijk in de remmen te hoeven knijpen als het parkoers iets lastiger wordt ging ik in Spaarnwoude vooral even aan de techniek werken.

Als het zoals de laatste tijd weinig geregend heeft zijn de afdalingen in Spaarnwoude extra lastig (vind ik). De klei is snoei hard en mijn Nobby Nic’s hebben dan minder grip. De knippen en kuilen veroorzaakt door het remmen als de ondergrond wel zachter is maken het afdalen er niet makkelijker op. Maar als je een gladde afdaling wilt hebben dan moet je op het asfalt blijven.
Na een paar afdalingen ging het steeds beter maar oppassen dat je niet overmoedig wordt. Die haakse bocht blijft komen onder aan die afdaling!
De fiets reed ook weer goed, al moest ik de achterderailleur nog wel even bijstellen om zonder overschietende ketting boven te komen. Maar nu is (bijna) alles goed voor komende zaterdag.

Na 5 rondjes moest ik het gisteren weer voor gezien houden want ik moest om 12:45 uur op het station staan met de kids om de trein naar Amsterdam ArenA niet te missen.
We gingen voor het eerst eens naar een live voetbal wedstrijd.  Ajax – Nac.
Het werd 6 – 0, dus we kregen wel waar voor ons geld.

ATB + 23 = 836 km
6491
Giant 497

Back in the saddle again.

Ter voorbereiding op de 70 MTB kilometers van de MH2D (Marcel dat betekend MergelHeuvelland2daagse) aan welke ik zaterdag 19 september ga mee doen, wilde ik al flink wat mountainbike kilometers maken dit weekend gevolgd door een technische training volgende week op het parkoers van Spaarnwoude.
Dus gisterenmorgen vroeg opgestaan en met de mountainbike richting duin. Duinkaart op zak, bidons vol, mueslireep in de achterzak, dus wat kon er gebeuren?

Nou dat bleek de eerste kilometers al. Door een klein kuiltje en de punt van mijn zadel wees al naar de maan. AU, pijnlijk en zit voor geen meter. Even stoppen om het zaakie weer goed te leggen/zetten. Echter toen bleek dat de inbussleutel door schoot op de bout van mijn zadel en ik deze dus niet goed vast kon zetten. Bout is dus rot. Inbussleutel past niet meer goed. Heel vervelend. Ik kreeg het zadel niet meer goed vast, en kon niet lekker meer zitten.

Ondanks dit ongemak toch nog geprobeerd wat te biken in de duinen maar het  beoogde aantal kilometers is toch wat minder geworden.
Morgen maar even naar de fietsenmaker voor een nieuwe bout en wat ander achterstallig onderhoud aan de MTB laten verrichten.
Hopelijk is ie dan 19 september Optima Forma.
Nu ik nog ;-)

ATB + 42 = 812 km
6467
giant: 473

BTW, de titel van dit bericht is ook de titel van een zeer goede MTB-freeride film, die ik je zeker kan aanraden !

Carbon of Aluminium?

Een carbon frame of een van aluminium, met die vraag kwam mijn zwager Benno gisterenavond op de training. Benno wil een nieuwe fiets gaan kopen en de carbon modellen van vorig jaar (2009) kosten nu net zo veel als een aluminium 2010 model (met de mooie nieuwe Ultegra 2010 groep).

Dus hij zat in twee strijd. Advies was nodig.
Aluminium is stijver en minder comfortabel maar wel weer strakker door bochten te krijgen. Carbon is lichter en hipper. Wielrenners blijven mode gevoelig.
Iedereen op de training had zo zijn eigen mening en het is goed dat trainer Leo ingreep en ons op weg stuurde anders stonden we nu nog te bomen.
Die discussie moeten we eens doorzetten met een glas gele Spa of hier op internet met een bak koffie in de hand.

Trainer Leo was gisteravond zelf niet op de fiets want hij had nog een spuit in zijn been gekregen tegen de gezwollen aderen. Maar hij stuurde ons via het pontje naar de Schermerpolder. Hier legde hij uit wat de bedoeling was. Veel kort werk stond er tijdens deze laatste training op het programma. Niet te ver weg want de avonden worden kort.
Van het pontje tot de volgende kruising volle bak van lantaarnpaal tot lantaarnpaal, en dan tot de volgende lantaarnpaal rustig aan. Met wind in de rug heb je dan nauwelijks tijd om op adem te komen dus die laatste doet altijd pijn. Dit 3x heen en 3x terug.
Daarna met 4 man het zelfde stukje, langzaam beginnen en dan bij elke lantaarnpaal een trappie harder zodat je in volle sprint bij de laatste lantaarnpaal zou komen. Ik moest het afleggen tegen Ruud en Benno maar kon met brandende bovenbenen Henk voor blijven.
Als laatste gingen we echt sprinten. Met 2 man starten waarbij de voorste man op het kleine blad voor mocht beginnen en de achterste op de grote plaat de ander moest inhalen. Je kan wel raden dat de voorste man dat altijd won (in ons geval dan). De finish (volgende lantaarnpaal op 150 meter) lag te dichtbij om voorbij je spinnende voorganger te komen. Wel een leuke oefening.
Dit was de laatste oefening dit jaar. 20 September nog een tijdrit met de fietsgroep en dan is het over ….

race + 29 = 4563 km
4549

Vuelta

klik op het plaatje voor een grote afbeelding

Track this out

Vanmorgen ben ik met de mountainbike naar de PWN duinen bij Heemskerk getogen om de nieuwe software op mijn mobieltje te testen.
Ehh, Software - mountainbike ?? zal je zeggen.
Laat het me even uitleggen. Op mijn mobieltje welke Windows Mobile draait (een soort Windows XP voor mobiele telefoons) kan ik met een externe GPS ontvanger Tomtommen. Heel erg makkelijk. Kans op verdwalen miniem. Echter enkel te gebruiken op route kaarten van Tomtom. Mountainbike routes staan helaas niet in Tomtom.
Vandaar dat ik wat aan het speuren was op internet en uiteindelijk twee programmatjes vond waar me je van te voren samengestelde routes kan rijden. Zogenaamde tracks. Iemand maakt een route door bij elke kruising, splitsing, bocht een “way-point” = markering  op te slaan. Al die way-points achter elkaar vormen dan een route(track) welke je dus kan inlezen in je GPS ontvanger en je aan de hand hiervan precies die route kan volgen.
Er zijn speciale apparaatje, bv van Garmin hier voor in de handel, maar die zijn helaas nog niet goedkoop.
Met de software die ik gevonden had, Tracky kan je zo’n route op je PDA (mijn mobiele telefoon in dit geval) te voorschijn toveren en op de kaarten van Google Maps laten intekenen. Zo kan je met je mobiel als navigator een route van iemand anders fietsen.
Ik had van de site van MTB NoordWest 9 een route in de duinen gedownload en nu wilde ik eens proberen hoe dat werkte.
Zo zat ik vanmorgen even op een bankje in het bos met de mobiel in de hand te prutsen tot ik een bruikbaar GPS signaal had die ik de route van NoordWest 9 kon plakken. Wat een nerd moeten andere bikers gedacht hebben.
Maar het werkt super. Op mijn mobiel verscheen een route en een grote pijl in welke richting ik me moest bewegen. Zo kon ik de route van NW9 volgen.
Echter biken met 1 hand aan het stuur kan ik je niet aanraden, en bij elke splitsing stoppen, de mobiel uit de achterzak halen om te kijken of je nog de juiste route volgt is slecht voor het gemiddelde. Dus na 10 minuten testen was ik er wel klaar mee. Mobiel weer opgeborgen. Dat werkt, maar er moet wel eerst iets komen om de mobiel aan het stuur vast te maken voordat ik dit kan gebruiken.
Toen nog maar even lekker door getrapt door de duinen. Gewoon kris kras, paadje in, laantje uit. Voorzichtig tussen de Hooglanders door en af en toe een klimmetje toe. Om half elf reed ik weer netjes de bossen uit. Alles volgens de regeltjes van de boswachter ;-)
Nog even door Heemskerk, over het parcours van de wielerronde die vanmiddag verreden werd terug naar huis.
Fijn gefietst en weer wat wijzer geworden. 8-)

ATB + 38 = 770 km
6425
Giant = 431

Brand in Schoorlse duinen

Een grote brand in de duinen van Schoorl heeft afgelopen vrijdag zo’n 50 hectare heide en bos verwoest.

De brand is ontstaan nabij de Zwarte Blink, voor MTB-ers bekend met het circuit van Schoorl, dat is de schelpenklim rechts achterin op het circuit nabij de uitkijktoren en het strand.

Het vuur is van daar overgewaaid (het waaide vrijdag erg hard, kracht 5 tot 7) naar een stuk heide richting Groet.

Omdat het duin zo gort droog is kon het vuur flink om zich heen uitbereiden en hebben later ook de bomen vlam gevat. Brandweerkorpsen uit de hele regio zijn bezig geweest met het bestrijden van het vuur, waarbij zelf bewoners in Schoorl en Groet geëvacueerd moesten worden.

Naar wat ik begrepen heb is het ATB parkoers niet betrokken in de brand maar momenteel wel gesloten voor iedereen, net als de rest van de duinen van Schoorl.

Vrijdag geen tijdrit.

Vrijdag 28 augustus geen tijdrit. Dat las ik in een mailtje welke via, via van trainer Leo afkomstig was. Ik wist niet eens dat er een tijdrit gepland stond. Niets aan de hand dus. Niet voor niets getraind ;-)
Maar de training van afgelopen woensdagavond stond wel in het teken van de volgende tijdrit welke (schrijf in je agenda) op zondag 13 september verreden wordt in de polder bij Warmenhuizen.

Trainer Leo heeft nog vakantie dus assistent trainer Jac nam de honneurs waar. We gingen deze keer naar het asfalt rondje in de Boekelermeer. Daar had Jac een mooie training voor ons in gedachten.
Eerst 2 rondjes op 85-90%, daarna 1 rondje rust, dan 3 rondjes 85-90%, weer een rondje rust, dan weer 2 rondjes met eentje rust en als laatste 3 rondjes met een ronde rust.

Ik reed samen met Rene L. En Rene zijn 85-90% ligt dicht tegen mijn 95-100% aan. Dus dat was toch wel afzien. Maar je niet laten kennen en gewoon kop over nemen. Al liet ik Rene de laatste ronden steeds meer kopwerk doen.

Omdat het na deze rondjes nog niet donker was hadden we nog tijd voor een toetje. Het rondje rustig aan beginnen waarbij je voor de laatste bocht op 70% zou moeten zitten en dan afsprinten tot de “finish”, daarna 2 ronden rust en daarna het zelfde nog 2 maal. De eerste eindsprint moest ik laten lopen want de benen konden dat nog niet aan, maar tijdens de 2e eindsprint kon ik er toch weer iets meer uithalen. Gokkend dat ik de laatste eindsprint dan zou kunnen winnen :-S
Helaas blies Jac die laatste keer af, omdat het te donker werd en we nog terug moesten fietsen.
OK, volgende keer beter.
Wel lekker  getraind. Bedankt Jac.

Race + 45 = 4420 km.
4407

jojo

Op de trainers na was bijna iedereen gisteravond weer terug van vakantie. Maar juist vanwege het ontbreken van die trainers dus mocht Jac Tijsen nogmaals het trainersfluitje in handen nemen.
Jac stelde voor om grotendeels het zelfde rondje van vorige week te rijden maar dan met meer variatie.
Ik dacht variatie door onderweg meerdere verschillende trainingsoefeningen te doen maar de variatie zat hem in de verschillende snelheden waarmee er gereden werd gisteravond.
Zo reed je freewheelend 29, en zo moest je op de grote plaat harken omdat iemand met 38 de kop over nam, of direct na een kruising vol aanzette voordat iedereen veilig over was.
Ik werd opstandig van dat ge-jojo en besloot gewoon 1 tempo te blijven rijden.
Jac kwam op een gegeven moment naast me rijden en vroeg of ik slechte benen had want ik zakte steeds verder naar achteren.
Ik vertelde wat me dwars zat en daarna werd het iets beter, al fietste ik nog steeds niet lekker.

In Krommenie was een stuk van de route opgebroken (de arme stratenmaker moet dat hele stuk helemaal alleen repareren en is er al bijna anderhalf jaar mee bezig volgens mij).
Hier liet Ruud zien waarom er in een mountainbike stevige brede velgen zitten. Hij ging met zijn racefiets vol over de opgebroken weg en daarna met een bunnyhop over de rijplaten. Je zag z'n velgen van een afstandje alle kanten op buigen. Gelukkig werkt hij bij een fietsenmaker en heeft ie vanmorgen weer een klusje.

Bij de Forbo gingen we gisteravond linksaf langs de Nauernasche Vaart tot aan de watertoren in plaats van direct langs het spoor naar huis zoals vorige week. Ik besloot om me hier ook nog even voorin te laten zien.
Er reed een racefietser voor ons en ik wilde die nog even voor de watertoren voorbij zijn. Dit lukte helaas niet vanwege het verkeer op de smalle dijk langs de vaart.
Om de watertoren heen reden we via de Communicatieweg terug naar Uitgeest.
Heb ik me toch nog even in het zweet gefietst al heb ik wel eens lekkerder getraind.
Volgende week beter?

race + 60 = 4240 km
4226

aanpassingen op route van vorige week

welke 3 molens?

Trainer Leo is samen met zoon Hidde “le Mont Ventoux” onveilig aan het maken en had het trainersfluitje overgedragen aan Jack Tijsen.
Jack stelde de fietsgroep voor om een flinke ronde te fietsen met onderweg wat versnellingen. Iedereen was akkoord en om 7 uur gingen we op pad.
De groep was iets groter dan vorige week en ook Marcel was weer van de partij.
Jack wilde naar de 3 molens in de Schermer en op de lange rechte wegen er naar toe wat snelheidsoefeningen doen.
De navigatie liet hij aan Sjaak over welke een mooi rondje van zo’n 50 km wist en zodoende kwamen we langs de 3 molens van Ursem, niet de 3 die Jack in gedachten had, maar dat hinderde niet.
De beoogde oefening kan je overal uitvoeren, mits de weg maar rustig is en liefst zo recht mogelijk.

Men rijdt allemaal achter elkaar en de achterste begin te versnellen om de voorste man in te halen.
Op het moment dat hij de 1 na achterste man inhaalt (deze is op dat moment de achterste) gaat deze ook versnellen en naar voren toe. Tot dat je de eerste man inhaalt, op dat moment ga je voor hem rijden en neemt het tempo van de groep weer over. Dat laatste is heel belangrijk! Anders gaat het steeds sneller en kan de volgende man er niet meer overheen.
Het tempo steeg gisteravond dan ook snel richting 40 km/uur en een aantal mindere goden moesten lossen. Tijd voor Jack om in te grijpen en de groep weer 2 aan 2 rustig door te laten rijden. We kregen nu ook last van de wind die ons begon tegen te werken maar door steeds aan ander groepje op kop te laten rijden kwamen we toch in Krommenie.
Over het fietspad langs het spoor reden we rustig door naar huis, maar er moest nog wel gesprint worden voor het plaatsnaambordje. Al vroeg ging men in de pendalen om de sprint aan te zetten. Maar Cavendish en Boonen reden niet mee en onze jongens moesten het dus zelf afmaken, wat resulteerde dat bij een aantal "de prut al op was" voordat ze het bordje Uitgeest voorbij waren. Jammer joh.
Om kwart voor negen zette ik de fiets weer in de schuur. Toch lekker gereden Jack.

Race + 53 = 4003 km
3990

Luik – Bastenaken – Luik 2009

Za. 8 augustus, 250 km, 3631 hoogtemeters

Ja ik leef nog. Dat liet mijn lichaam me gisteren wel duidelijk blijken. Alles deed zeer. Bennen, nek, billen, schouders…
Maar ja, na elf en een half uur op de racefiets kan je ook niet anders verwachten.

Zaterdagnacht om 2:00 uur ging de wekker om, om 6:00 uur samen met Kees Molenaar te kunnen starten in Luik aan de klassieker der klassiekers, Luik – Bastenaken - Luik. 2 uur dat is erg vroeg, maar ik heb ook wel eens overnacht in de Ardennen, zodat je niet zo vroeg op hoeft, maar dan zit je de hele vrijdagmiddag in de auto. Ook geen pretje.
Zo stonden we zaterdagochtend “fris en fruitig” bij het Palais des Congres om aan onze 245 km over “licht geaccentueerd” terrein te beginnen. Voor mij de eerste keer zo’n lange afstand en was dus erg benieuwd hoe het lichaam daar op zou reageren, want vorige week naar Den Helder ging het terug niet meer zo soepel. En de afslag om de route van 170 km te volgen zit al na 43 km dus om dan te beslissen om af te slaan is wel erg vroeg in “wedstrijd”.

De organisatie had ons opgedragen om goed de verkeersregels op te volgen omdat anders volgend jaar geen vergunningen verleend worden door de diverse gemeenten waar we door heen rijden.
Bijna iedereen hield zich hieraan, bij de rode golf verkeerslichten in Luik werd netjes gestopt en ook onderweg deed men duidelijk alles volgens de regeltjes, dus dat moet volgend jaar goed komen.

10 over 6 reden we Luik uit en na 9 kilometer krijg je dan de eerste klim, de Côte d’Embourg van max 7% om even lekker warm te worden. Maar koud was het helemaal niet: 18 graden om 6:00 uur ‘s morgens, wel mistig en nat. Op deze eerste klim konden we de benen even wakker schudden om ze voor te bereiden op hun taak van deze dag. Want na 25 kilometer kwam een echte kuitenbijter van de 1e categorie, Côte de Chambralles, 1550 meter lang, max 20%.  Hier hebben we ooit tijdens een fietsvakantie met fietsgroep Uitgeest voor gestaan maar zijn er toen hard omheen gereden. Nu moesten we onze tanden er op stuk bijten want het was een steil klimmetje. Kees raakte ik in deze klim kwijt maar dacht hem na de afdaling wel weer op te pikken door wat langzamer te gaan rijden. Helaas ging dat mis want in Harzé reed ik verkeerd. Ik volgde gewoon wat wielrenners en deze gingen op een gegeven moment rechtsaf. En het groepje achter hen ook. Ik zag geen pijl hangen, maar de pijlen hingen zaterdag allemaal wat onduidelijk dus ik had nog geen argwaan. Pas na 3 kilometer toen we een drukke weg over moesten steken en hier ook bij goed kijken geen pijlen hingen en er een bord Liège 30 stond had ik echt door verkeerd te zitten. Blijkbaar de verkeerde wielrenners gevolgd. Niet iedereen doet mee aan LBL.

Terug in Harzé kon ik zo de route weer oppikken en reed verder naar de 1e controle plaats waar ik verwachtte Kees weer te zien. Maar na een stempeltje en een overheerlijke stroopwafel zag ik niet het oranje Boretti shirtje van Kees. Even de mobiel ter hand nemen leerde dat Kees al door was omdat hij mij ook niet zag en nog steeds dacht dat ik voor hem zou rijden. Vanwege de mist zag je ook nauwelijks rijders dus dat kon ik hem niet kwalijk nemen.
Door naar Bastenaken (Bastogne).  Nog steeds was het landschap “licht geaccentueerd”, dus tijd om je te vervelen kreeg je niet. Je blijft klimmen en dalen,schakelen en remmen,  al zijn het geen mega zware cols of moeilijke afdalingen.

Om 10:00 uur reed ik Bastogne in waar ik Kees zag zitten bij de stempeltafel. Na verteld te hebben waar ik mis ging en na een half uurtje rust met een bak koffie en een beker rijstepap konden we ons op maken voor de terugreis. Ik dacht: “het was 4 uur fietsen naar Bastenaken, dus dan zijn we om 2 uur weer terug in Luik”. Een blik echter op de fietscomputer en de routekaart vertelde me dat die vlieger niet helemaal op ging, want de organisatie had voor de terugweg een iets wat andere route bedacht. Nog 150 kilometer te gaan over 5 pittige heuvels.

Al pratend en trappend reden we zo 50 kilometer weg om zo in Grand Halleux na de kerk te beginnen aan de beklimming van de Wanne (13% max, 3,0 km). Boven stond de stempelpost met de welverdiende versnaperingen. Het ging nog steeds lekker, maar nu was het echte werk toch echt wel begonnen. Want na de afdaling naar Stavelot gingen we gelijk de Col du Stockeu op, 21% max over een lengte van 2,3 km. En als je dan langs het monument voor Eddy Merckx komt en denk op de top te zijn kom je wel bedrogen uit. Want al is het niet meer zo steil de weg gaat nog steeds met 9% omhoog.
In Hénumont mochten we eindelijk gaan dalen en kwamen hier renners tegen die aan hun beklimming van de Wanne bezig waren. Goed opletten met oversteken dus.
We reden nu door bekend gebied (vele druppels zweet heb ik hier verloren tijdens de fietsvakanties met fietsgroep Uitgeest), en na/tijdens de Col de Villettes reden we langs “ons” huisje in Bra. Het staat inmiddels te koop, dus jongens als je een leuke uitval basis in de Ardennen zoekt, dan is dit je kans.

Vanaf Manhay reden we over wegen die we heen ook bereden hadden, al was dat moeilijk te herkennen omdat het heen zo mistig was. Die mist was inmiddels op getrokken maar bewolkt was het nog wel. De tempratuur was lekker om te fietsen 20 graden en geen wind voor Noord-Hollandse begrippen (kracht 3 – 4 tegen uit het Noord Westen).  En zo kwamen we die zaterdag voor de 2e keer in Champ de Harre voor een stempeltje. Hier liepen verschillende mensen rond met een bak soep in de handen en ook wij lieten ons verwennen aan deze hartige traktatie. Even iets anders dan die zoete repen en bidonvulling in de mond. Lekker.

Inmiddels hadden we 200 km in de benen en het opstappen voor het laatste “stukkie” ging niet zo soepel meer. Nog even door bijten.
De tocht zou ons nu via Kin naar Remouchamps brengen. Echter in Kin reden we de Côte de Kin af en ergens in die afdaling hadden we rechtsaf gemoeten. Daar kwamen we beneden achter want hier hingen geen pijlen meer. Maar om terug naar boven te klimmen en de juiste weg te pakken daar had niemand (inmiddels hadden zich al zo’n 30 wielrenners van de Côte de Kin laten afzakken) zin in. Dus via de “ANWB”-borden naar Remouchamps en daar zagen we de vertrouwde geel-rode LBL pijlen weer hangen.
Nu konden we beginnen aan de beklimming van de beruchte Côte de la Redoute, 20% max, 1,7 km lang.
Ik moet je vertellen met 220 km in de benen voelt ie toch iets anders dan tijdens de StevenRooksClassic van afgelopen Hemelvaartsdag toen ie al na 85 km langs kwam. Ik heb gelukkig een tripple en nu ook eens de 25 gebruikt. En toch nog afzien !!

Na de laatste stempel en een frisse appel alleen maar dalen tot Luik. Nog 1 klein beklimminkje van 6% (Côte du Hornay) maar dat mag geen naam meer hebben. Om half zes (vijf uur was de streef tijd) reden we onder het finishdoek bij het Holiday Inn hotel in Luik door.
We hadden het gehaald. Het laatste stukje op het tandvlees want het zitvlees was te rauw geworden. Maar het was het afzien waard.
Zeker nu, twee dagen later als de pijn iets gezakt is.
“Volgend jaar weer de 240 km?”, vroeg Kees.

“Uhhh….??”

Race + 250 = 3860 km
3847 km

Boekelermeer

Leo nam ons gisteravond mee naar de Boekelermeer. Dat had hij vorige week tijdens de training van de fietsgroep ook gedaan, maar daar was ik niet bij.
In het duin is het nu geen fietsen, veel te druk met strandgangers en andere toeristen. En ons rondje in de polder was ook geen optie volgens Leo, daar is het ook druk maar dan vooral van de vliegen en muggen. Als of ze een hand zand tegen je gezicht gooien, zoveel gevleugeld ongedierte schijnt daar in de lucht te hangen.
Vandaar dat Leo ons mee naar de Boekelermeer nam. Dat is het gebied bij het AZ stadion tussen de A9 en het Noordhollandskanaal. Dat gaat straks ook helemaal volgebouwd worden met bedrijven etc. maar nu zijn het nog bouwkavels met een prachtige asfalt weg er om heen. Daar wordt vaak gebruik gemaakt van motorrijscholen en jongens die hun auto of motor eens goed op de wegligging en remkracht willen testen.
Maar gisteravond was het er lekker rustig.
Leo had een mooi rondje verzonnen van anderhalve kilometer dat we in koppels 3 maal moesten rijden, kop over kop en daarna 1 ronde uit mochten blazen.
En dat dan 6 maal. Dus, Han rekende het al voor, 18 rondjes hard rijden en 6 rustig aan. Mocht ook in die volgorde. Maar na 3 rondjes ging ik toch rustiger rijden en Han die samen met mij reed hield toen ook maar in.
Het stukje tegen de wind in deed pijn, en het leek er op of het ieder rondje harder ging waaien. Vast niet, en zo veel wind stond er niet. Zal wel aan de benen gelegen hebben.
Han liet mij steeds meer kop werk doen en uiteindelijk haalde Leo ons van de weg nadat we 5 series gemaakt hadden. We kregen dus 1 serie cadeau.
Iedereen had het zwaar ervaren, dus de training was geslaagd.
Daarna reden we rustig terug naar huis.
De voorspelde buien van buienradar.nl vielen erg mee, het bleef bij een paar druppels, niet eens voldoende om nat van te worden.

Race + 51 = 3540 km
3528

Uitgeest – Den Helder – Uitgeest

Ter voorbereiding op Luik - Bastenaken – Luik van aankomende zaterdag heb ik vandaag de “klassieker” Uitgeest – Den Helder – Uitgeest gereden.
Al gelijk na de start kon ik ontsnappen uit het peloton en heb zodoende de hele tocht op kop gereden, wat vooral terug tegenwind in erg zwaar was. Maar ik heb het volgehouden, het peloton naderde tot op 2 minuten zodat ik als eerste na 5 uur koersen over de meet in Uitgeest kwam.

Zonder gekheid, vanmorgen weer eens lekker op de racefiets gestapt voor een langere tocht om al vast weer wat te wennen aan vele uren in het zadel en om ook de benen te laten voelen dat er gewerkt moet gaan worden.
Zoals gezegd ga ik zaterdag met Kees en Raymond LBL fietsen en ik vond dat ik nog wel wat kilometers moest maken.

Toen ik vanmorgen de deur uit stapte zag ik donkere wolken in het noord oosten. Dus zette ik koers richt het noord westen. Ik Had de wind schuin in de rug en trapte zo lekker de kilometers weg. Heen ging ik via het duin en pikte daar de lange afstandsfietsroute LF1b op welke me via de mooiste paden helemaal naar Den Helder voerde. Dat het vakantie is merkte ik overal onderweg. Heel veel fietsers op de weg. Slalommen tussen de fietsers door lukte me het toch om stevig door te trappen naar Den Helder, af en toe luid bellen om fietsers die denken het hele fietspad te kunnen gebruiken naar de kant te jagen. Wegwezen ik kom er aan. ;-)

De donkere wolken bleven steeds rechts van me en onderweg reed ik ook over stukken nat wegdek maar tot Den Helder bleef het droog. Naast de boot naar Texel even een bakkie gedaan en toen weer terug naar huis. Ik wilde niet de zelfde weg terug rijden dus ben ik nu het Noord-Hollands kanaal blijven volgen. Pff, er kwam geen einde aan. En ook heb je hier weinig beschutting tegen de wind die ik nu tegen had. Ik was Den Helder nog niet uit of de bui die ik steeds zag hangen kreeg ik nu op m’n pet (helm). Nog even de regenjas aangedaan maar die kon gelukkig snel weer uit. De hele weg bleef het nu droog en de donkere wolken waren ook verdwenen.

Om 3 uur fietste ik Uitgeest in met stramme benen en een zere kont. Hopelijk gaat het zaterdag beter, want anders moet ik toch bij Baraque de Fraiture linksaf in plaats van rechtdoor naar Bastogne.   

Race + 127 = 3443 km
3431

Les circuits VTT no. 10 et 5.

Vanmorgen ging ik op weg om mountainbike route 10 en 5 te gaan rijden. Ik had zaterdag gezien dat route 10 een stukje overlapte met route 12 die ik toen reed. Het punt waar dat was, was vanaf de camping makkelijk te befietsen. Een kilometer of 2 voorbij Gruey les Surance waar route 11 en 12 startte.
Route 10 liep over kiezelpaden, wegen voor houthakkers diep het bos in. Hier was het gewoon spoor volgen en niet in de diepe geulen sturen. Die stonden vol modder of erger vol water. Een nat pak daar zat ik niet op te wachten en dit ging redelijk goed.
Tot ik plotseling bij een brede stroom kwam. Het mountainbike pad ging gewoon aan de andere kant verder maar deze stroom was wel erg diep en breed. Springen lukt niet. Er gewoon door heen sturen ook niet. Links werd het bos erg dicht met vele takken en struiken maar rechts zag ik in een bocht een paar takken in de stroom met een boompje en een grote steen. Me vast houdend aan het boompje en balanserend op de steen redde ik het toch nog niet. Mijn fiets heb ik toen als brug gebruikt en zo kon ik zonder natte voeten toch aan de overkant geraken. Het pad weer opzoeken en de route verder volgen.
Deze route was 25 km lang en had volgens de kaart 435 hoogtemeters. Na 2 uur bikkelen was ik weer terug bij het begin punt. Even in de schaduw uit blazen met een broodje. Pff, het wordt wel erg warm. Zal ik route 5 nog rijden? Mijn water raakt ook al bijna op? Wat te doen?

Toch ook maar gestart aan route 5. Het eerste stuk loopt het zelfde als route 10, dus ook over die stroom. Maar ik wist nu ik zonder natte voeten over kon komen. Hierna liep de route weer door. Boven op een klim sloeg deze route af terwijl route 10 hier nog even door ging. Nu zat ik dus op een voor mij nog onbekend stuk van de route. Via bossen en landerijen kwam ik in Bains les Bains. Een leuk Frans dorpje, even groter dan de rest en met een heus verkeerslicht.
Behalve een auto van de Gendarmerie was er niemand te bekennen. Toch maar even wachten dan voor het rode licht. (duurde lang !!), daarna verder voor het laatste stuk. Via landweggetjes kwam ik in Hautmougey waar de route wel een heel steil pad op ging.
Even de ketting op het kleinste blad leggen voor ik met klimmen kon beginnen. Boven bleek ik weer bij het beginpunt van route 5 te staan. Dus een mooie afsluitende klim van deze vakantie.

ATB + 68 km = 732 km
825 hoogtemeters

Giant = 393 km
old bike = 339 km

Via Moscou en Jerusalem.

Bij de receptie had ik een kaart gehaald met mountainbike route is de buurt. “Espace VTT du Pays de la Voge”. De route die me het meest intrigeerde was die langs Moscou en Jerusalem.
Deze was ook het dichts in de buurt van de camping, dus van daar.
Ik moest enkel even naar Gruey les Surance fietsen (7 km van camping Ecolonie) al waar de route zou beginnen. Een rode route van 19,5 km lang en met 310 hoogtemeters volgens het kaartje.
Het begon heel duf. Gewoon asfalt langs een boerderij welke Moscou heette. En verderop een boerenpad langs de boerderij Jerusalem, maar toen begon het. Een afdaling over grove grote kiezels en scherpe stenen. Ik begon de verende voorvork en de schijfremmen al te missen.
Het pad liep flink naar beneden en ik had werk genoeg om op de fiets te blijven en snelheid te behouden. Plots keek ik even op en zag net op tijd het routebordje dat naar links wees, dieper het bos in dwars door een bosstroompje heen. Het heeft de afgelopen dagen hier flink geregend dus water genoeg in het beekje. Dan maar met de fiets in de hand over de gladde stenen lopen. Maar dat valt niet mee met ijzeren plaatjes onder je schoenen. Gevolg 2 natte voeten. Ik zou nog even een foto schieten en daarna het steile gladde modderpad omhoog gaan volgen toen ik zag dat de voorbank lek stond. Snakebite. Verderop was ik hard met het voorwiel op een steen gestuit, en dit was dus het gevolg.
Dus even de band verwisselen voordat ik weer verder kon. Het pad liep steil omhoog en was te modderig om grip op het achterwiel te behouden. Lopen werd het dus. Verderop werd het flauwer en kon ik weer fietsen. Het pad werd beter en begon te dalen en eindigde een paar kilometer verder op een asfalt weg. Bordjes volgend kwam ik in Hautmougey waar ik even fout reed. Ik moest een scherpe bocht naar links nemen en niet de flauwe bocht die ik nam.
Maar daar komt je snel achter want de route was redelijk goed uit gepijld. Weer een houthakkers pad op en even later door het hoge gras omhoog. (ook hier had ik even een bordje gemist)
Ik moest terug naar kleinst om nog omhoog te komen. Zag wat bandensporen voor me dus wist dat ik nog goed ging, tot de pijlen me een pad bijna loodrecht naar beneden stuurde.
Vol in de ankers en achter het zadel slipte ik naar beneden en kwam midden op de doorgaande weg terecht. Geen bordjes meer. Maar volgens de kilometer teller zou ik bijna bij de startplaats moeten zijn. Nog even op zoek naar een bord om me te oriënteren.
Plotseling kwam ik 2 andere bikers tegen die me vertelde dat boven inderdaad het bordje verkeerd stond en ik rechts gemoeten had ipv recht naar beneden. Maar ik zag weer een bordje en volgde dat weer tot dat bleek dat ik hier al gefietst had. Hmm. Wat te doen? Terug over het asfalt of het laatste stuk nog maar een keer? Een blik op m’n horloge was voldoende om het stuk nog maar een keer te rijden maar nu boven op de heuvel rechts en zo fietste ik naar Gruey les Surance, de startplaats.
In Gruey les Surance startte ook route 11, een groene route (dus makkelijker?), 11 km lang met 180 hoogtemeters.
Ik had (en kon) nog even dus die ook maar gereden. Hij was inderdaad wel makkelijker, maar in een afdaling ging ik toch lelijk onderuit. Mijn voorwiel liep tegen een boomstammetje in het hoge gras waardoor ik zo onderuit gehaald werd en met mijn onderarm en bovenbeen op een rotsblok belandde. Au. Dat deed pijn.
Even m’n been masseren en de elleboog negeren. Zo kon ik toch de laatste kilometers nog afmaken.
Terug op de camping onder de douche, het bloed er af spoelend leek de elleboog wel mee te vallen. M’n bovenbeen zal wel blauw worden.
Ja, je moet er wel wat voor over hebben om in Frankrijk te mountainbiken.
Maar misschien ga ik van de week toch nog een keer te het bos in.

ATB + 56km
760 hoogtemeters.

Mountainbiken met Lotte.

Lotte wilde graag weer een keer met me mee mountainbiken. Dus vanmiddag trokken we er samen op uit.

Direct de camping af en dan berg af de bossen in. Van het asfalt gingen we een grindpad op dat verderop over ging in een karrespoor en even later in een pad dat er meer uit kwam te zien als een droog gevallen beekje. Grote gladde rotsblokken. Zelfs met mijn fiets was daar nauwelijks over te fietsen, laat staan met Lotte haar fietsje (zonder versnellingen, en een enkel terugtrapremmetje). Na een stuk lopen werd het pad weer wat begaanbaar en konden we weer trappen en kwamen we uiteindelijk weer op het asfalt terecht.
Dat was niet leuk dus weer opzoek naar een geschikt pad. Een modderig karrespoor voldeed. En zo reden we dieper het bos in. Na een paar kilometer liep het pad omhoog en werd het fietsen moeilijker tot zelfs onmogelijk. Ook met 18 versnellingen en noppenbanden. Lopen dus. Ik moest Lotte helpen met haar fiets en overwoog om om te keren. Maar wat is daar boven op die heuvel? Toch nog even doorzetten. Boven was een weiland maar nog geen pad. Door het hoge gras zagen we eindelijk wat we zochten, een fietsbaar pad. Nu konden we weer trappen, en dit spoor volgend kwamen we uiteindelijk op de doorgaande weg van Hennezel naar Darney.
Te druk om te fietsen? Ik vond van wel maar Lotte verkoos even asfalt boven zandpaden. Wel begrijpelijk. Later zag ik een mooi grindpad welke via een paar beklimmingen weer uit kwam op de achterweg naar de camping. Nog even steil omhoog voordat we de camping in het oog kregen. Lotte was er klaar mee maar had toch even fijn met haar vader gefietst.

ATB + 14 km

BIG 221 en 222

Petit Drumond – Petit Ballon

Op mijn lijstje BIG cols in de Vogezen ontbraken er nog 2. Dus nu we toch in de Vogezen op vakantie waren dacht ik die even te kunnen scoren.
Gisterenavond de kaart bestudeerd waarbij ik er achter kwam dat om beide bergen op één fietsdag te ronden een pittige opgave zou worden. Beide bergen liggen 60 km uit elkaar en er tussen geen vlakke weg maar nog 2 berg passen. Als ik m’n auto er tussen in zou parkeren dan zou ik toch zo’n 150 km voor de wielen krijgen waarbij ik 6 beklimmingen zou moeten nemen. Geen onoverkomelijke opgave maar toch een hele serieuze! Daarbij kwam nog dat ik eerste van de camping in Hennezel naar Munster in de hoge Vogezen moest rijden met de auto. Een tochtje van een dikke 100 km, waar ik volgens Giel (mijn TomTom heeft de stem van Giel Beele) bijna 2 uur over zou doen. Ik zat pas om 10:30 in de auto, dus dat zou ik zo wie zo niet redden.

Een andere optie die ik bedacht had was starten in Munster en een rondje via de Petit Ballon, de Col de Platzerwasel, Lautenbach, Col de Boenlesgrab en zo weer langs de Petit Ballon terug naar Munster. Een rondje van 80 km. Goed te doen, maar ik wilde ook de Petit Drumond rijden vandaag. Dit rondje en weer met de auto naar Bussang voor de 2e BIG col zou ik ook niet redden op 1 dag. Uiteindelijk was het plan, Petit Ballon en eventueel de Col de Platzerwasel. Op de top keren en terug naar Munster, dan met de auto naar Bussang en hier de Petit Drumond op.

Om 10 voor 1 begon ik uiteindelijk aan de beklimming van de Petit Ballon. Van Munster waar de auto stond (even nog foto’s gemaakt van een nest ooievaars) fietste ik naar Wihr-au-Val waar de beklimming zou beginnen. De Petit Ballon stond slecht aan gegeven maar ik kende de te passeren plaatsnamen inmiddels uit mijn hoofd en reed zodoende de juiste kant op. Via Wasserbourg en Ried kwam ik uiteindelijk om 10 over 2 op de top van de Petit Ballon, althans bij een parkeerplaats waar de asfalt weg niet verder omhoog ging. Wel liep er een kiezelpad door naar de top. Ik was toch op de mountainbike dus hier maar even in gestuurd. Maar zelfs het laatste stuk (50 hoogte meters) moest ik lopen. In de kleinste versnelling slipte het achterwiel door op het gras. Boven op de top kon je tussen de wolken door naar Duitsland kijken. Fris was het wel. 12 graden volgens de fietscomputer. Regenjasje aan en het dalen kon beginnen. De weg naar beneden was net zo smal en bochtig als de weg naar de top dus me blind laten gaan kon niet. Ook functioneerde mijn jas als remparachute zodat ik niet harder als 52 km/uur naar beneden kwam.

Beneden in Sondernach keek ik eens op mijn horloge en zag dat de beklimming van de Col de Platzerwasel geen optie was wilde ik vandaag ook nog de 2e BIG kunnen scoren. Jammer, want deze beklimming zat vrijdag ook in de Tour.

Terug bij de auto vertelde Giel me dat ik dik een uur nodig zou hebben om van Munster naar Bussang te komen. Dus het gaspedaal maar even flink intrappen want het was al half vier.

Na een mooie autorit (dit moet je echt eens op de fiets doen) kwam ik om half vijf in Bussang aan. Na de fiets uitgeladen te hebben, helm op gedaan kon ik beginnen aan de 2e beklimming vandaag. De Petit Drumont. Een beklimming over een smal steil weggetje naar 1200 meter. Ik was de enige fietser hier, want niemand heeft bovenop eigenlijk iets te zoeken. Op een boerderij die ook nog wat eten en drinken verkocht na was er niets te doen. Snel een foto maken en weer dalen, terug naar de auto. Om half zes zat ik weer achter het stuur en rond zevenen reed ik de camping op. De twee BIG-ones kan ik doorstrepen.

De reis van de camping naar de hoge Vogezen viel me nog het meeste tegen. Het beklimmen van de bergen met de oude stalen mountainbike viel me eigenlijk niet tegen. Op de racefiets met de smalle bandjes zal het makkelijker gaan, maar boven kwam ik.

ATB + 62 km 1520 hoogtemeters

De Tour in Xertigny

Vandaag hebben we de Tour eens langs het parkoers meegemaakt. Om 10 uur waren we in Xertigny, 25 km van onze camping. Na de auto geparkeerd te hebben gingen we op zoek naar een mooie plek om de renners aan te moedigen.
In Xertigny zouden de renners aan een beklimming van een colletje van de 3e categorie beginnen, een mooie plek om eens te kijken.
Het werd langzaam drukker met toeschouwers en na een kop koffie hadden we een mooie plek gevonden zodat we de renners van uit het dorpje omhoog zagen rijden en zo de bocht door verder de klim op.
Na een lange tijd wachten, regelmatig komen er al Tour-auto’s langs, kwam eindelijk de Tour-caravan langs. Een lange bonte sliert met reclame auto’s, de ene nog gekker en luider dan de andere. En allemaal smijten ze “rommel” in het publiek. Petjes, T-shirts, stickers, vlaggetjes. Noem maar op. De kinderen vonden het prachtig. Lotte: “dit vind ik echt leuk”
Maar na een half uurtje struinen naar hebbedingetjes was het over met de pret en moesten we wachten op de komst van de renners.

Eindelijk om even voor half twee kwamen de eerste langs. Een kopgroep van 7 renners (Juan Manuel Gárate, Cristophe Moreau, Sylvain Chavanel, Heinrich Haussler, Ruben Pérez, Jens Voigt en Rigoberto Urán.) was ontsnapt en had een klein minuutje op het peloton.
Even later flitst het peloton voorbij gevolgd door nog meer ploegleiders- en volgauto’s. (volgens mij rijder er meer auto’s in de tour mee dan wielrenners) waarna de rust weer terug keert op straat.
“Was dit het?” vroeg Annet me. “Ja, meer renners zijn er niet.”
Zo sta je een paar uur te wachten en dan in een paar minuten is het voorbij.

meer foto's. klik hier.

Le Tour - finish in Vittel

De finish van de 12e etappe van “le Tour” zou op 16 juli zijn in Vittel. Een blik op de kaart leerde me dat dit slechts 30 km van onze camping zou liggen.
Dus het was snel duidelijk waar ik me donderdagmiddag zou bevinden.

De rest van het gezin had geen zin om op deze smoorhete dag langs de lijn te staan, maar gaat morgen wel mee als we kijken hoe de Tour langs komt op weg van Vittel naar Colmar. Vandaag ging ik dus op de fiets naar het finishdorp Vittel. Een leuk ritje van 30 km waar van echter geen enkele kilometer vlak zou zijn. Leuke training. Alleen op een tempratuur van 30+ graden had ik niet gerekend. Dus veel drinken mee en trappen maar.

In Vittel zag ik pas echt wat een circus die Tour de France is. Heel Vittel stond op z’n kop en alles in het teken van de Tour. Ik fietste eigenlijk zo naar het parkoers en bleek 500 meter van de streep te zitten. Dus even door de menigte heen worstelen. M’n fiets had ik inmiddels al geparkeerd en toen zag ik een mooi groot scherm. Zo kon ik de Tour volgen want het bleek dat ze nog 75 km moesten rijden voor ze in Vittel zouden zijn. 7 renners waren ontsnapt en hadden zo’n 4 minuten voorsprong. Niet veel maar het peloton deed geen pogingen om het gat dicht te rijden en zo zag ik hoe in de laatste kilometer Nicki Sørensen weg sprong en als eerste door de straten van Vittel kwam.

Wat ik gekke huis. Iedereen joelen en krijsen. Op de borden slaan en juigen. En zo kwam Nicki Sørensen van Saxobank als eerste over de meet, even later gevolgd door de groep van 6.
Enkel minuten later kwam het peloton met Cavendish aan kop voor Hushovd

Leuk om dit zo eens van dichtbij mee te maken.
Hierna wachtte mij nog een ritje van 30 km terug naar de camping. Maar het was het waard.

meer foto's. klik hier.

ATB + 61km

Kruis punten

Of kruispunt en? Tja.
Gisteravond stond er in ieder geval veel wind wat trainer Leo deed besluiten om ons te laten afreizen naar de Schermerpolder waar hij inmiddels zelf per auto gearriveerd was. Want pijn in de nek (van de val tijdens de wielerronde, of van het open raam) weerhield onze trainer van het op de fiets stappen.
Maar ook een aantal leden had besloten om maar niet te komen trainen. Oorzaak:
- de slechte weersvooruitzichten voor de avond, al bleef het de hele avond droog. 
- Het begin van de schoolvakanties waardoor een aantal al niet meer in Uitgeest was.
- De laatste dag van de kermis, het geld moet op en de vaten moeten leeg, al was daar na de training nog tijd genoeg voor.

Hoge zweefmolen op de kermis in Uitgeest.

Wij fietsten via het pontje (alleen heen want Han had niet meer geld bij zich en pinnen kon niet) naar de Schermerpolder waar we nog even op Leo moesten wachten voor hij met zijn turbo bolide de hoek om kwam stuiteren. Er moesten nog even wat lijnen op het asfalt gekalkt worden voor de training van vanavond.

Vanaf de kruising moesten we elk een kant op fietsen tot de lijnen die Leo net had neer gezet. Richting Zuid stond de lijn op 30 sec., richting Oost op 1 minuut en richting Noord op 1 min. 30. (Gelukkig was er geen weg naar het Westen want uit die hoek kwam de wind deze avond kracht 5 tot 6 )
En dan steeds een weggetje opschuiven, tot dat je alle weggetjes 5x gedaan had, dus 15x in totaal.
Rene en ik namen iets meer tijd met het terug rijden waardoor je beter uitrustte en meer energie had voor het volgende weggetje. Kees kwam ons na een tijdje voorbij en vroeg of onze vakantie al begonnen was. Rene liet Kees toen even zien wat sprinten was.
Ik had goed getraind (vond ikzelf). Alle richtingen op kon ik het hoge tempo waar ik mee begon vast houden tot de streep al deed de 1 min. 30 wel erg pijn in de bovenbenen.
Terug reden we langs het kanaal en in Uitgeest werd ik zelfs bedankt voor al mijn kopwerk vanavond.
Dat zullen jullie een paar weken moeten missen want ook ik ga er een paar weken tussen uit. De fiets (mijn oude MTB) gaat wel mee, want zonder is het geen vakantie. ;-)

race + 48 = 3316 km
3304